- 498 
derde gedeelte afgescheiden van het vierde, dat uit een 
langen, raeercelligen borstel bestaat. 
De werking van dit zinwerktuig is vrij duidelijk. Het 
uiterste gedeelte tot de rondloopende insnijding werkt als 
een hefboom. Wordt die naar beneden gebogen, dan drukt 
hij met groote kracht op het gedeelte, dat bij de insnijding 
geplaatst is, juist omdat de celwanden hier zoo dun zijn, 
dat het haar hier gemakkelijk buigt. Deze cellen worden 
sterk vervormd, waardoor een druk op het protoplasma 
tot stand komt. Deze druk heeft tot resultaat, dat de 
twee bladhelften in elkaar klappen. Wij vinden hier een 
buitengewoon fijne constructie van een gevoelsorgaan. Er 
is een „stimulator”, het uiterste gedeelte van het haar, 
waardoor de irriteerende kracht versterkt wordt. Verder 
is er een speciaal gedeelte met gevoelscellen, waar de druk 
gelocaliseerd en nog verder geconcentreerd wordt op de 
gevoelige protoplasma-lichamen. Er is een scharnier ge- 
vormd, waarom de „stimulator” zich draaien kan, en 
eindelijk dient het kussen onder de gevoelige cellen als 
een veiligheidsinrichting tegen een te sterke buiging van 
het haar, waardoor de gevoelige cellen en de insnijding 
lijden konden. Het valt werkelijk te betwijfelen, of er 
een mooiere gevoelsborstel zou zijn uit te denken dan die 
van den „vliegenvanger”. Een vergelijking van deze met 
de gevoelsborstels van de dieren wijst op een groote over- 
eenkomst, alleen vindt men bij de laatste natuurlijk altijd 
zenuwdraden, die aan de dierlijke organen in zeker opzicht 
eene hoogere ontwikkeling geven. De eigenlijke inrichting 
van het haar is toch bij den vliegenvanger zoo listig mo- 
gelijk uitgedacht. 
Kunnen de planten ook zien en hebben ze oogen ? 
Als men daaronder zulke hoog ontwikkelde organen ver- 
staat als onze oogen, is dat natuurlijk niet het geval. De 
planten hebben geen netvlies, die het door de ooglens 
gevormde photographische beeld van de voorwerpen op- 
