501 
deze cellen is meer of minder sterk geweltd naar voren, en 
werkt dus als een „planconvexe lens”(Fig. 10.). Door deze lens 
wordt het licht geconcentreerd, en er wordt zelfs een beeld 
van de lichtbron gevormd. Bij de meeste planten is toch de 
constructie van deze epidermiscellen van dien aard, dat 
het beeld niet op het protoplasma, dat langs den binnen- 
wand ligt, kan vallen, doch of voor dit, dus midden in 
de epidermiscel, of verder naar binnen, dus achter den 
binnenwand. Dit is ook 
niet noodig. Het is immers 
niet het doel een beeld te 
vormen, daar de planten 
toch geen zenuwen hebben, 
om een beeld te percipeeren. 
De bedoeling is het sterkste 
licht te laten vallen op 
een bepaalde plek van het 
lichtg voelige protoplasma, 
dat juist hiervoor „gesteld” 
is, hetgeen inderdaad het 
geval is. Snijdt men met 
een scherp mes de opper- 
huid af, en bekijkt die onder een mikroskoop van den 
binnenkant, dan ziet men bij een juiste verlichting in elke 
cel van de opperhuid een duidelijke lichtplek. Fig. 1 1 stelt 
een photographie voor, die op het mikroskoop genomen 
is, met een stukje epidermis van Anthurium Warocqeanum 
er onder. Men ziet eenigszins onduidelijk de grenzen tus- 
schen de cellen, en in het midden van elke cel een ronde 
lichtplek. Hetzelfde, wat boven gezegd is over het „ge- 
steld” zijn van het protoplasma, geldt ook voor deze cellen. 
Worden ze uit de fixe-lich tstelling gebracht, dan doet hun 
dit onaangenaam aan, daar de geconcentreerde lichtplek 
nu op een valsch gedeelte van het protoplasma valt. Elke 
cel voor zich is op deze wijze in staat waar te nemen, 
dat het licht onder een verkeerden hoek op de oppervlakte 
Fog. io. 
Papilleuse epidermiscellen 
van een Begonia. 
