503 
volkomen als verzamellens werken kan. Dat is een kleine, 
biconvexe lens, dikwijls heel regelmatig gevormd, zooals 
Fig. 12 aantoont, dikwijls wel is waar ook iets meei 
onregelmatig, maar altijd met hetzelfde grondprincipe. De 
inhoud van deze cel is helder als water, en, wat zeer 
opvallend is, sterker lichtbrekend dan de inhoud van de 
andere cellen. Met andere woorden, hier is een hoogst 
volkomen ooglens gevormd. 
Fvj- /2 
Ooglens (Ocel) van Fittonia 
Verschaffeltii. 
Sterk vergroot. 
Nemen wij ter vergelijking 
een oog van een laag staand 
dier, een fthopalonema, een 
soort zeekwal. Wij zien 
(Fig. 1. bij 1) een lens, en 
daaronder een pigmentlaag 
(bij oc.), maar dat is ook 
alles. Het verschil tusschen 
dit oog en het oog bij Fit- 
tonia is lang niet zoo groot 
als de overeenkomst. 
Wij hebben dus nu ge- 
zien, dat de planten wel 
zintuigen hebben; men kent reeds drie verschillende soor- 
ten: orienteeringsorganen, gevoelsorganen voor prikkeling 
door aanraking, en oogen. Wij hebben ook gezien, dat de 
ontwikkeling van deze organen bij de planten in vele 
opzichten overeenkomen met dezelfde organen bij de dieren. 
Of het gelukken zal nog andere zintuigen bij de planten 
te vinden, moet de toekomst leeren, maar het is niet 
onwaarschijnlijk, dat de planten nog vele andere zinnen 
bezitten, zooals b. v. smaak en een zeker gevoel, waardoor 
planten door voorwerpen, welke zij in ’t geheel niet 
aanraken, of aangetrokken of weggestooten worden („Fern- 
wirkung”). De grens tusschen dieren en planten is door 
deze moderne onderzoekingen weer gedeeltelijk uitgewischt, 
of beter gezegd, men ziet duidelijker en duidelijker, dat er 
in ’t geheel geen grens bestaat tusschen deze twee „rijken”. 
Hj. Jensen. 
