— 505 
heb is alles voetstoots voor goede munt aan te nemen, 
even onverantwoordelijk zou het zijn, zijne opmerkingen 
met een minachtend schouderophalen voorbij te gaan, want 
in elk geval is hij toch de man van jarenlange ondervinding. 
Aanleiding tot het schrijven van het voorgaande was 
het volgende. 
In Januari j. 1. werd naar aanleiding van de belangrijke 
ziekte, welke in de omgeving van Buitenzorg o. a. op de 
particuliere landerijen in de padi voorkwam, door onder- 
geteekende een advies uitgebracht, waarvan een gedeelte 
door den Assistent-ïtesident per circulaire ter kennis van 
alle landheeren in de afdceling werd gebracht. O. a. werd 
daarin aanbevolen de gronden, welke in den Oostmoesson 
onbeplant zouden blijven, na den padioogst met de ploeg 
of patjol open te leggen, om zoodoende de uitzuring dier 
gronden te bevorderen. 
Zooals te verwachten was, voelde de bevolking weinig 
roeping, om tot de uitvoering van dezen maatregel mede te 
werken. De bezwaren, welke zij tegen de aanbevolen 
werkwijze aanvoerde, werden ons kort geleden in de vol- 
gende bewoordingen medegedeeld: 
De grond die — geploegd of gepatjold — droog braak blijft 
liggen, zal wel eenigszins verbrokkelen, maar de brokken 
worden steenhard. En komt dan na maanden — hier vlak 
voor den planttijd — het water weer op de sawahs, dan 
blijven die brokken inwendig te lang droog en de wor- 
tels der jonge padiplantjes pakken niet. ’t Ideaal toch 
is een gelijkmatige brei te hebben, waarin de wortels 
zich gemakkelijk verspreiden en doordringen. De boer zegt 
dus nu: „die aaltjes mogen sterven, maar mijn gewas mis- 
lukt dan om andere reden en dat wreekt zich wel drie of 
vier jaren lang.” 
Nu moge het waar zijn, dat de grond die onbewerkt 
braak blijft liggen ook hard wordt, tot op zekere diepte, 
maar dat blijft om zoo te zeggen een aardkluit en het water 
moet dus die kluit geheel doordringen, terwijl verbrokkelde 
