DE OLEANDER. 
„Het hoofd heet de voeten nat”, zoo groeit de Oleander hethest 
luidt het in kweekers mond. Hetgeen niet wil zeggen dat het 
een moerasplant is. De Oleander, Nerium Oleander groeit in haar 
vaderland in Zuid-Europa en Azië aan den rand en in de steenach- 
tige beddingen van waterarme stroomen. 
Zij is ook in Nederlandsch-Indië een algemeen bekende en, 
gewaardeerde sierplant, indien wij de verschillende inheemsche 
namen nagaan, waaronder zij hier bekend is, dan blijkt het vol- 
doende hoe algemeen zij hier is. 
Volgens Filet zijn: Tjaptjek mera en Tjaptjek poeti, boenga 
Japan, koediko tjina, maleische, djoera bodas en burum, Soenda- 
neesche, en Sidawaja benamingen voor den Oleander. 
Als de planten goed gekweekt worden, behooren zij zeker tot de 
mooiste sierheesters onzer tuinen. Men laat ze gewoonlijk te hoog 
opschieten en krijgt daardoor lange kale stengels met slechts aan 
de toppen bladeren en bloemen, veel beter is het, de planten dadelijk 
na den bloei flink in te korten, men krijgt dan, indien ze krachtig 
genoeg zijn, veel takken, die minder lang worden en daardoor 
meer bloemen. 
De Oleander behoort tot de Apocynaceeën en het sap heeft vergiftige 
eigenschappen, dat heeft zij echter met veel onzer sierplanten gemeen. 
In vroegere jaren, toen men van malaria nog weinig wist, is te 
Batavia wel verkondigd, dat Oleanders op het erf, genoemde ziekte 
deden ontstaan. Ik behoef hier wel niet op het onzinnige van deze 
redeneering te wijzen, toch is van dat geloof noch wat blijven hangen 
en gaat men nog steeds voort op sommige erven, om die reden de 
planten uit te roeien. Uit de tegenwoordige kennis van het ontstaan 
van de Malaria blijkt duidelijk, hoe ook hier een onschuldige voor 
een vreeselijke booswicht werd gehouden. 
Een flinke stek in een fleschje water gehangen, begint na een 
