519 — 
de inheemsche vroegrijpe parelmaïs. Zoo dit laatste plaats grijpt, 
neemt men spoedig de veranderingen waar in vorm en productie, 
welke vroeger in hoofdzaak aan klimatologische invloeden werden 
toegeschreven. 
Echter niet alle maïs vormen schijnen zich onderling even sterk 
te vermengen. Er zijn er waarbij een overwegende uitwerking van 
het eigen stuifmeel, vergeleken met het stuifmeel van een anderen 
vorm, mag aangenomen worden ; dit verschijnsel is ook voor andere 
gewassen dan maïs meerdere malen aangenomen. 
Alhier schijnt een witte Amerikaansche paardentand (sinds eeni- 
gen tijd in den Cultuurtuin verbouwd) zijn karakter goed te bewa- 
ren naast de algemeen aangeplante vroegrijpe Javaansche parelmaïs. 
Eenige Australische paardentand-variëteiten zullen nader op de 
belangrijke eigenschap van meerdere verbastering onderzocht worden. 
De zich goed gestand houdende vormen zullen dan ten slotte in 
een vergelijkende proef opgenomen worden. Tot op zekere hoogte 
zal ook voor deze vormen op het veld wel steeds bastaardeering 
plaats vinden; indien deze echter binnen enge grenzen blijft is men 
in staat, door jaarlijksche selectie op het oorspronkelijke type, dit 
in stand te houden. 
Nog een andere quaestie werd nader onderzocht. 
Hier en daar op Java en op de Buitenbezittingen topt de bevol- 
king de maïsplanten, nadat de manlijke bloeiwijze uitgestoven is, 
De maïstoppen worden als veevoer aangewend, maar afgezien van 
dit werkelijk voordeel wordt dit toppen voor de ontwikkeling van 
de kolf gunstig geacht en uit dien hoofde aangeraden. 
Om de redelijkheid dezer manipulatie na te gaan werden bij een 
4-tal variëteiten, waaronder laat- en vroegrijpe, groeiproeven aan- 
gezet. Het resultaat was bij allen eensluidend. 
Tijdens het openen en stuiven der manlijke bloempjes grijpt nog 
een strekking der bovenste geledingen plaats. In hetbegin der stui- 
vingsperiode (het kan 5 — 10 dagen duren vóórdat bij een Javaansche 
maïsplant alle bloempjes van de pluimen zich geopend hebben) 
is deze strekking zeer sterk en kan bij de inheemsche vroegrijpe 
soort tot een lengtevermeerdering van 10 c.m. daags stijgen. Al- 
lengs neemt zij af en tegen dat de laatste bloempjes zich moeten 
openen staat zij geheel stil. Hierna grijpt geen lengtevermeerde- 
ring meer plaats, wat de maisstengel aangaat. 
De groeiproeven wezen dus uit, dat na de stuiving geen groei- of 
