— 563 
„voor den leek van veel waarde is. Hoe dikwijls komt 
„het voor, dat men voor eene roos staat met de vraag op 
„de lippen: hoe moet ik je snoeien, lang of kort, in het 
„na- of in het voorjaar?” enz. 
En nu het boekje zelf; in de Inleiding zegt schrijver: 
„Wij raden onzen lezers aan, de volgende aanwijzingen 
„met aandacht te lezen, daar de mogelijkheid bestaat, dat 
„men de strekking van wat volgt anders niet begrijpt. 
„Wijlen de groote Engelsche rozenliefhebber, de heer 
„A. Forster-Melliar, heeft in zijn Book of the rosé gezegd, 
„dat het snoeien van rozen voor een groot gedeelte afhing 
„van de natuurlijke groeiwijze. 
„Laten wij eene roos, welke dan ook, maar groeien en 
„bloeien voor het Vaderland weg, dan komen we spoedig 
„tot de conclusie, dat zij er niet beter op wordt. Zeker, 
„zij maakt de eerste jaren krachtige scheuten, die een jaar 
„daarna rijk bloeien, maar allengs wordt dat minder. Za- 
„gen wij de nieuwe loten eerst op het midden der takken 
„verschijnen, elk jaar komen zij lager, eindelijk zien wij 
„ze bij den voet der plant te voorschijn komen, met het 
„gevolg, dat zij het meeste voedsel tot zich trekken, terwijl 
„de takken die de plant vormen, van gebrek omkomen. 
„De roos die aan haar lot wordt overgelaten, wordt zwak- 
„ker, doordat de nieuwe scheuten geregeld onder de oude 
„uitbotten. 
„Een roos is geen boom, die elk jaar hooger wordt, maar 
„een plant, die in den loop van een tot twee jaar nieuwe 
„kanalen vormt, voor het vervoer van het anorganische 
„voedsel, waarmede in de eerste plaats de nieuwe scheuten 
„zich voeden: en het kan niet anders, of de oudere ver- 
hinderen in levenskracht.” 
En zoo gaat het verder, eenvoudig en duidelijk, voor ieder 
begrijpelijk. Het boekje bevat 39 korte hoofdstukken, waarin 
de verschillende snoeiwijzen, zooals zij op de verschillende 
