van den eenen boom streng gescheiden te houden van die 
der andere; indien men een onbetrouwbare partij niet 
uitsluit, maakt men de geheele proef onbetrouwbaar. 
Het zaaisel wordt dan, wanneer de bibit twee of drie 
stel blaadjes ontwikkeld heeft, nagezien ; tegelijk wordt het 
aantal plantjes genoteerd. Er zijn altijd eenige boonen, die 
niet kiemen, terwijl, wanneer men de bibit gaat overbrengen 
in den vollen grond, nog weder een aantal plantjes, die 
zich niet krachtig genoeg ontwikkeld hebben, afvalt. Ook 
dit aantal wordt genoteerd. 
Men brengt nu de planten in den vollen grond en wel 
zoo, dat de kinderen van eenzelfden moederboom vaks- 
gewijs bijeen komen te staan. De grootte van de vakken 
hangt af van de uitbreiding, die men aan de proef wil 
geven ; 100 afstammelingen is wel het kleinste aantal, waar- 
mede men kan werken. Indien men met kleinere groepjes 
werkt, hebben de toevallige fouten te veel invloed en worden 
de cijfers onbetrouwbaar. Bepaalt men zich tot 5 tot 10 
moederboomen en neemt men proefaanplantingen van tel- 
kens 100 boomen, dan is een uitgestrektheid van 1 tot 2 
bouw voldoende voor de proef. 
Na vier jaar kan de aanplant beoordeeld worden: de 
planten, die dan nog niet dragen, behooren tot de minder- 
waardige typen en kunnen verwijderd worden. Zij kunnen 
nog eenig nut hebben, wanneer men ze op stomp zaagt en van 
de uitloopende wiwilans er één met entrijs van de beste typen 
uit het vak verent. Voor het maken van een zuivere verge- 
lijking is het echter beter, de proef nog een paar jaren door 
te zetten en alle planten te laten staan. Ieder van de 5 tot 10 
vakken moet dan maandelijks afzonderlijk geplukt en de 
opbrengst gewogen worden ; al spoedig blijkt dan, welke van 
de moederboomen de bestproduceerende aanplant oplevert. 
Uit het van dezen afstammende vak worden dan weder op het 
oog eenige van de beste boomen uitgezocht, en met deze de 
proef verder voortgezet, waarbij men die moederboomen weer 
juist zoo behandelt, als die van de voorafgaande generatie. 
