— 662 — 
De tuinbouw in Nederland is reeds nu van groote be- 
teekenis en zal zulks ongetwijfeld in steeds meerdere mate 
worden. Verschillende omstandigheden hebben daartoe sa- 
mengewerkt, om onze gewesten op dat gebied reeds sedert 
lang een zekere vermaardheid te doen erlangen en nog 
tegenwoordig bezit het geographisch economisch milieu 
waarin Nederland geplaatst is, de elementen, die den tuin- 
bouw in de eerstvolgende jarenreeks, bij goede exploitatie, 
tot verderen bloei en uitbreiding kunnen brengen. 
Slaan wij een korten blik op de ontwikkeling van den 
tuinbouw in Nederland. Ongetwijfeld hebben de Romeinen 
met hunne verfijnde weelde er het hunne toe bijgedragen, 
dat men zich in West- Europa meer bepaald op de teelt 
van fijne toespijzen toelegde. Daardoor kwam in Gallië, 
dat het meest van de Romeinsche cultuur werd door- 
trokken, de tuinbouw al vroeg bij de aanzienlijken tot 
beoefening. Van Gallië uit en onder den invloed der 
Franken werd de tuinbouw verbreid naar het noord-westen 
van Europa, waar hij langzamerhand grooter beteekenis 
kreeg. Terwijl in den ouden tekst der „Lex Salico” voor 
Duitschland, uit het midden der 5e eeuw afkomstig, nog 
geen tuinen genoemd werden, komen in de jongere uit- 
gaven reeds bepalingen voor, welke dienden tot bescherming 
van ooftboomen, wijnbergen en tuinen. De kasteelen en 
kloosters hebben vervolgens in de middeneeuwen veel 
bijgedragen om den tuinbouw te verbreiden en te ontwik- 
kelen, en Karel de Groote beval in zijn „Capularia” reeds, 
dat op iederen hof verschillende kruiden zouden verbouwd 
worden als: leliën, salie, wijnruit en kruisemunt, planten, 
die men in vele gewesten van ons land nog steeds in de 
kleine tuintjes der boerenwoningen vindt; terwijl ook 
moesgroenten, bloemsoorten en boomgaarden vermeld 
worden. 
De naam tuinbouw is afkomstig van tuin, waarmede 
men oorspronkelijk de omheining aanduidde, binnen welke 
bijzondere gewassen, afgescheiden van de korenakkers, 
