— 663 — 
verbouwd werden. Dergelijke tuinen (afscheidingen) beston- 
den uit vlechtwerk van wilgen teenen, zooals men ze nog 
wel op enkele plaatsen aantreft voor afsluiting van wei- 
landen en die men ook tegenwoordig nog tuin, omtuining, 
noemt. Het woord gaard, dat men nog aantreft in boom- 
gaard, heeft dezelfde beteekenis en beantwoordt aan het 
Saksische „gard”. Het Duitsche „Garten”, het Engelsche 
„Garden” en het Fransche „Jardin”, hebben denzelfden 
oorsprong. 
Men kan wel aannemen, dat de monniken en de kasteel- 
bewoners het eerst den tuinbouw regelmatig bedreven. 
Het is waarschijnlijk, dat de kloosters hunne waar ter 
markt brachten. Yan uit kloosters en kasteelen is de 
tuinbouw als teelt van warmoes waarschijnlijk langzamer- 
hand overgegaan in het burgerleven. Voornamelijk de 
steden waar welvaart heerschte, waar de handel met het 
buitenland telkens nieuwe zaken invoerde en nieuwe be- 
hoeften schiep, hebben vervolgens veel bijgedragen tot de 
ontwikkeling van den tuinbouw. In de dorpen volgde die 
eerst veel later. 
Holland, het gewest waar handel en scheepvaart met 
een trits van welvarende steden, die in de latere midden- 
eeuwen niet zelden tot grooten rijkdom kwamen, waar de 
veengronden een uiterst geschikten humusbodem aanboden 
voor den tuinbouw, toen men die door inpoldering en wind- 
molens wist droog te leggen. Holland werd toen het 
gedeelte van Nederland, waar zich evenals in Vlaanderen 
een belangrijke tuinbouw ontwikkelde. 
Dr. Blink beschrijft verder hoe de tuinbouw in ons vader- 
land tot grooten bloei kwam. Hij zegt: de oppervlakte 
aan tuinbouw gewijd is in ons land zeer aanzienlijk. In 
1904 had Nederland een oppervlakte van 15.816 H. A. 
warmoezerijgronden voor handelsproducten, 19.850 H. A. 
ooftteelt voor den handel, 3.266 H. A. bloembollenland, 638 
H. A. teelt van tuinbouwzaden, 380 H. A boomkweekerijen. 
Daarboven komen nog 30.180 H. A. tuinen en boomgaarden 
