gen noodig, men vraagt hulp van inlandsche en Chineesche 
hoofden en van andere invloedrijke personen uit de inland- 
sche gemeente, men bezoekt gedurig de passers en tracht 
dan de inlandsche vruchtenhandelaars en kweekers het 
nut en het voordeel, dat zij van tentoonstellingen kunnen 
trekken, duidelijk te maken. Eindelijk breekt de dag aan, 
dat de inzendingen verwacht worden: hoeveel en wat men 
zal inzenden is voor de regelingscommissie op den mor- 
gen van dien dag nog een geheim, men weet er niets van. 
Geen aanvragen om plaatsing, geen kennisgeving, niets 
van dat alles; men regelt de zaak in de hoop en de ver- 
wachting van mooie en talrijke inzendingen. Eindelijk daar 
komen ze aanzetten in karren, in manden en mandjes, in 
een eindelooze reeks; men ontvangt, nummert, schrijft 
ze in en plaatst ze op tafels in het tentoonstellingslo. 
kaal. 
Er is nog een andere moeilijkheid : de inzenders zijn voor 
een deel onvermogende lieden, voor hen is de waarde 
van hun inzendingen al is die nog zoo gering, toch van 
beteekenis en, indien ze geen prijs krijgen, indien hunne 
vruchten niet bekroond worden, dan lijden ze schade en 
zijn alles behalve tevreden over de expositie. Men ver- 
langt dat zij behoorlijk rijpe vruchten brengen; zooals de 
tentoonstelling nu geregeld was, moesten de lui die uiter- 
lijk donderdag plukken, ze vrijdagochtend inzenden, za- 
terdag en zondag was de tentoonstelling geopend en zondag 
na vier uur konden zij ze eerst weer weghalen. Een ieder 
weet hoe spoedig rijpe vruchten hier in de warme bene- 
denlanden overrijp worden en beginnen te bederven, nog 
erger wordt zulks in een warme zaal met honderden be- 
zoekers, waarvan een gedeelte nog de fatale gewoonte 
heeft, de vruchten aan te pakken en te drukken, dat alles 
is oorzaak, dat vooral bij zeer sappig ooft, spoedig bederf in- 
treedt en de waarde ervan veel minder is als bij de ont- 
vangst. 
Daar het niet de bedoeling is de inheemsche oofttelers 
