MINDERBEKENDE EN MISKENDE VRUCHTEN OP DE 
VRUCHTENTENTOONSTELLING TE BATAVIA 
DOOR 
SOEKABOEWAH. 
Doerian, tjampedak, nangka — het is niet noodig den 
lof van deze vruchten te zingen: zelve verkondigen zij 
haar eigen lof duidelijk genoeg, voor veler neuzen zelfs te 
duidelijk. Toch, wie eenmaal het eerste gevoel van walging 
heeft kunnen overwinnen en zich te goed gedaan heeft 
aan den gelen room van de doerian, aan het sappige, geuri- 
ge vleesch van tjampedak of nangka, zal moeilijk den 
tegenzin van anderen meer kunnen medevoelen. 
De doerian (Durio zibethinus) behoort tot de meest 
karakteristieke vruchten van onzen archipel. Zij heeft 
de eigenaardigheden van zoovele onzer vruchten : het be- 
zwaar, dat een kennis van mij — met negatie van pisang 
en ananas — aan al ons ooft ten laste legt : te veel lawaai, 
te veel schil en pit, te weinig wol. Verder, iets wat ook 
aan menige indische vruchtensoort eigen is, haar smaak 
doet aan allerlei zeer uiteenloopende dingen denken. Wal- 
lace beschrijft baar als volgt: „Een rijke boterachtige 
„vlade, sterk gekruid met amandelen, kan er in het alge- 
„meen eenig denkbeeld van geven, maar tevens is het u, 
„of u daarbij geuren worden toegewuifd die u roomkaas, 
„uiensaus, bruine sherry en andere geheel ongelijksoortige 
„zaken voor de geest brengen. Bovendien heeft het 
„vleesch een weergalooze, malsche en weelderige lijmigheid, 
„die den fijnen smaak nog verhoogt. Inderdaad, doerians 
„te eten is een waar genot, dat alleen waard is, dat men 
„er een reis naar het Oosten voor ondernemt.” 
Tot nog toe heb ik hier in Indië nog niemand ontmoet, 
