door ontstaat daar dan een indeuking. Bij de beoordee- 
ling van de ingezonden vruchten werd er daarom in de 
eerste plaats op gelet, of de vorm goed regelmatig was. 
Verder werd dan nog in aanmerking genomen, of de vruchten 
wel volkomen gaaf waren. Niet zelden komt het voor, 
dat de kalongs de schil doorvreten en zich aan den honig- 
zoeten inhoud te goed doen, waardoor dan een rotte plek 
ontstaat; ook bij het steeleinde vindt men niet zelden 
rotte plekken. 
Zoowel botanisch als m smaak is de rnandalika ( Artocar- 
pits rigicla) nauw vervant met de tjampedak; zij schijnt, 
evenals de vorige ook wel nangka tjina genoemd te worden. 
Deze vruchtsoort is tamelijk zeldzaam; alleen in de omstreken 
van Batavia wordt zij gekweekt. De smaak is beter dan dien 
van de tjampedak ; het vruchtvleesch smaakt aangenaam zuur 
en bezit een sterken, zoeten geur. In vorm verschilt de man- 
dalika vrij sterk met de vorige: de vrucht iskogelvormig, veel 
kleiner dan do tjampedak; terwijl van laatstgenoemde de 
lengte-doorsnede ongeveer 30 c.M. is, bereikt de rnandalika 
niet meer dan ongeveer 10 c.M. in diameter. De vrucht- 
schil is geheel bezet met tamelijk lange, dicht opeen staande 
stekels. Van mandalika’s was slechts één inzending te 
Batavia aanwezig. 
Ten slotte is van Artocarpus-soorten nog te noemen de 
nangka ( Artocarpns integrifolia). Van deze soort overtreft 
de vrucht al de vorige in grootte; op de tentoonstelling 
waren een paar exemplaren ingezonden, die met de be- 
schikbare middelen niet te wegen waren; men kon ze 
slechts met moeite optillen en het gewicht zal zeker wel 
boven de 20 K. G. geweest zijn. Zij deden mij denken aan 
een fabel over eene eik en een pompoen. Een man sliep 
onder een eikeboom; een neervallende eikel kwam juist 
op zijn neus terecht, zoodat deze begon te bloeden. Terwijl 
hij nog bezig was het bloed te stelpen, zag de man in zijn 
nabijheid een pompoenplant met zware vruchhen aan de 
over den grond kruipende takken. Toen bewonderde de 
