man de natuur, waarin alles zoo wijs is ingericht dat aan 
hooge hoornen alleen kleine vruchten groeien. Ik zou wel 
eens willen weten wat voor een gezicht die man gezet zou 
hebben, wanneer hij de nangka’s op de tentoonstelling 
gezien had. 
Eigenaardig is het, dat ai deze groote boomvruchten van 
dorens voorzien zijn. Zou het een beschermingsmiddel tegen 
de vruchtenetende dieren, als muizen, kalongs en derge- 
lijke zijn? Zij, die de erfelijkheid en het ontstaan der 
soorten bestudeeren, komen gelukkig wat terug van de 
pogingen om het voorkomen van eigenaardige kenmerken 
te verklaren door het nut, dat de plant ervan trekken 
zou. Men ging met sommige van die verklaringen dan 
ook wel wat heel ver, — sommige waren even weinig met 
de werkelijkheid in overeenstemming als de fabel van 
daareven. 
Naast deze Artocaipus-vruchten waren op de tentoon- 
stelling enkele mandjes met salak ( Zalacca edulis) uitge- 
stald. De vrucht neemt u door het uiterlijk dadelijk 
voor zich in; als zoovele palmvruchten is zij decoratief 
door haar glanzend roodbruine kleur en de regelmaat van 
de beschubbing. Maar helaas is het innerlijk niet in de- 
zelfde mate uitnemend, als het uiterlijk innemend is. Voor 
den Europeeschen smaak is het vruchtvleesch wel wat 
droog en wrang. Het schijnt, dat er in de Vorstenlanden 
een variëteit van voorkomt, den veelbelovenden naam van 
salak madoe dragend, waarvan de vruchten, zelfs wanneer 
men ze niet volkomen rijp eet, den wrangen smaak missen. 
In West- Java vindt men dezen vorm, voorzoo ver ik weet, 
niet; mocht iemand in de Vorstenlanden ons kunnen hel- 
pen aan wat pitten of plantjes van de salak madoe of 
andere, daar voorkomende, voortreffelijke salaksoorten, dan 
zullen deze als een aanwinst voor onze proeftuinen dank- 
baar aanvaard worden. De gewone salak, salak pasir, 
wordt in de ommelanden van Batavia veel gekweekt; aan 
de stations van de lijn Buitenzorg— Batavia ziet men ze 
