— 758 — 
kende, mooie passiebloemen. Het zijn van ranken voorziene 
klimplanten, de eerste bezit grove, ongedeelde, de tweede 
sierlijke, diep handvormig ingesneden bladeren. Beide leenen 
er zich zeer goed toe, als „Laube”gekweekt te worden, of, 
langs een licht steunsel van bamboe geleid, een muur, die 
men maskeeren wil, te bedekken. 
De marquisa ( Passi flora quadrangularis) draagt vrij groote 
cylindrische vruchten. De schil van de rijpe vrucht is 
geel gekleurd; zij bestaat uit een los sponsachtig weefsel 
en is tamelijk dik. In de door haar omsloten holte be- 
vinden zich talrijke pitjes, die omgeven zijn door een slijmerig 
vrucht vleesch; dit laatste bezit een fijnen, doordringenden 
geur, maar is wat flauw van smaak. De plant gedijt in 
de lagere streken goed. 
De andere Passiflora-soort, boewah negri (P. edulis), draagt 
veel kleiner maar veel lekkerder vruchten dan de vorige. 
De vruchtschil wordt hier bij rijpheid paarsachtig, zij is 
dun en leerachtig; de vrucht zelf heeft ongeveer de grootte 
en den vorm van een ei. De vrucht wordt overlangs open- 
gesneden en daarna de in houd, een oranjegeel moes met 
scherpe zwarte pitjes, eruit gelepeld; dit moes wordt dan 
in een glas met wat suiker of een weinig dubbelkoolzure 
soda gemengd. De smaak doet denken aan dien van kruis- 
bessen, vermengd met den geur van frambozen ; men kan 
de boewah negri een van de fijnste indische vruchten 
noemen, die zeker verdient meer bekend en meer ver- 
spreid te zijn. 
De plant gedijt vooral in de hoogere streken goed. Op 
de hoogte van Buitenzorg groeit zij wel, maar bloeit niet. 
Het is echter wel mogelijk, dat zij in drogere streken op 
dezelfde hoogte nog wel zal bloeien. Op de theelanden in 
de bergstreken van de Preanger wordt zij nog al eens ge- 
kweekt; de inlandsche bevolking in den omtrek van Garoet 
plant haar tamelijk veel aan; zij komt daar zelfs verwil- 
derd in afgeschreven koffietuinen en in laag struikgewas 
voor. Het is te verwonderen, dat men niet wat meer 
