— 759 — 
werk maakt van haar cultuur en de vruchten naar de 
hoofdplaatsen zendt ter verkoop, zooals wel met de djeroek 
Garoet gebeurt. In den Oosthoek vindt men, behalve op 
enkele koffielanden, de vrucht niet. Op een hoogte van 2000 
a 3000 voet zal zij daar zeker willen gedijen; in het Ban- 
joewangische zag ik flinke planten, die, langs een bam- 
boepagger gekweekt, dezen geheel bedekten. 
In andere warme landstreken wordt de vrucht als een 
smakelijk ooft veel gekweekt, o.a. in Australië. Het schijnt, 
dat de plant een kalkrijken bodem verlangt en op schrale 
gronden zich dankbaar toont voor een kalkbemesting. 
Evenals de marquisa kan de plant gemakkelijk door middel 
van stek vermenigvuldigd worden. 
Op de tentoonstelling waren enkele inzendingen van 
marquisa’s en twee van boewah-negri aanwezig. De eene 
bestond uit volkomen onrijpe vruchten ; de andere uit goed 
rijpe, gave exemplaren. Zij was ingezonden uit Soekaboemi 
onder den naam boewah paseh, blijkbaar een verbastering 
van de eerste lettergrepen van Passiebloem of Passiflora. 
In de omstreken van Garoet hoorde ik haar altijd boewah 
negri noemen. 
Ik wil hier nog even herinneren aan een andere soort 
uit hetzelfde geslacht, de Passiflora foetida, die men op Java 
vrij algemeen verspreid in het wild aantreft. De sierlijke, 
in fijne slippen verdeelde kelk omgeeft een geelgekleurd 
besje, ter grootte van een knikker, dat een slijmachtig 
vruchtmoes bevat, met dat der vorige in smaak overeen- 
komend. Slechts zelden gelukt het aan de wilde planten 
vruchten te vinden, meestal zijn de muizen er eerder bij 
geweest. In de omstreken van Batavia vindt men deze 
P. foetida niet zelden op de dijkjes, die de vischvijvers 
aan de zeekust van elkander scheiden. Men heeft deze 
plantensoort wel eens aanbevolen als grondbedekking voor 
aanplantingen van klappers en andere hoogopgroeiende 
boomen. 
Behalve de boewah-negri waren nog enkele andere 
