DE ZINTUIGEN DER PLANTEN. 
Al het nieuws in de wetenschap wordt met wantrouwen 
ontvangen, en zoo moet het ook. Als iemand met een 
theorie voor den dag komt, moet hij ook weten deze te 
verdedigen tegen iedereen, die zijne onderzoekingen nagaat 
en tot een ander resultaat komt. Hierdoor wordt het de- 
gelijke en het oppervlakkige van elkaar geschift. Het 
juiste blijft bestaan, en het onjuiste wordt vergeten. Ik 
schrijf dit met het oog op de door mij in „Teysmannia” 
pag. 483 besprokene onderzoekingen van Haberlandt. 
omtrent het ziensvermogen der planten. M. Nordhausen 
heeft in „Berichte der deutschen botanischen Gesellschaft” 
eene verhandeling gepubliceerd, waarin hij tot de tegen- 
overgestelde conclusie komt, namelijk, dat de organen, die 
Haberlandt voor lichtwaarnemende organen bij de planten 
beschouwt, niet als zoodanig werkzaam zijn, zelfs niet 
eens de zoo mooie gebouwde „Ocellen”. 
Haberlandt had zelf gevoeld, dat zijne theorie wel een 
bekrachtiging door het experiment noodig heeft. Daarom 
had hij bladeren van zulke planten, die lichtwaarnemende 
cellen op de opperhuid hebben, met water nat gemaakt, 
en het water met glimmervliezen vastgehouden. De blad- 
steel moest door omwikkeling met zwart papier of iets 
anders ondoorzichtig gemaakt worden, daar die ook licht- 
gevoelig is. Door de laag water op de bladvlakte wordt 
de breking van het licht verhinderd, en de proeven van 
Haberlandt toonden nu aan, dat zulke nat gemaakte blade- 
ren de „fixe lichtstelling” niet innemen konden, dus het 
ziensvermogen der bladeren was door de waterlaag opge- 
heven, een bewijs voor het lichtwaarnemende vermogen 
der cellen van de opperhuid. 
