ANTONII DE LEEUWENHOECK. 4^ 
quorum numerus exiguus erat: Tertium genus proxime acce- 
debat ad figuram anguillse fluviatilis ficut Fig. C. docet , quo- 
rum numerus priori erat major ^ reliqua tota materia fcatebat 
infinitis animalculis, ut totum ftercus non nifi animalcula vi- 
va reprajfentare videretur. Parvas quippe ftercoris particulae 
animalculorum motu ita ciebantur, ut omnes efle animalcula 
putarentur. Numerus ultimorum animalculorum erat tantus, 
ut judicare fubiret , in quavis materia arenam aequante aliquot 
millena animalcula extare. Quo obfervato cogebar credere , 
animalcula , quas antea dixeram in fanguine ex patinis colle£to, 
reperiri, aut ex ftercore inter lecandum in patinam delapfoj, 
autcafu ranae inteftino , in quo magnus numerus animalculo- 
rum fuerat, A me vulnerato, orta acfanguini permixta efle. 
Intellexi hic praeter opinionem damnum , quod ranas pifcibus 
inferunt , extraftis ex nonnullarum ventriculis 8.10. & pluri- 
bus pifciculis. Separavi ex rana venam magnitudinis unius ca- 
pilli , litam in membrana inter partes carnofas , & exprelTo ex 
eadem fanguine ididici tunicam ejus efle verficolorem , fimilem 
valde maculis cutis exterioris ranx. Hac difcifla vena, clarius, 
quamantea, percipiebaem , tunicam ejus ex nullisaliisparti- 
bus eflfe conflaram , quam ex confertis perpetuis parvis filis, 
eodem modp , ficut videmus ramum alicujus venas cum omni- 
bus fuis capillis in noftro aut alterius animalis corpore fefe ha- 
bere: qui rami tam erant flexiles, ut quamlibet impreflam fi- 
guram retinerent, Sccum omnibus capillis fuis decenti ordi- 
ne circa rotundum lignum ita a nobis adaptari poflent, ut ra- 
morum fuorum & capillorum denficate lignum obtegerent. 
Hanc obfervationem molitus fum & alias, in venis aliorum 
animalium , fed tam clare nunquam apparuit res , quam in mo- 
doenarrata hiftoria fadum eft. Cum ergo nobis in mentem vo- 
camus & penficulamusparva fanguinis noftri corporis vafcula , 
quam tenuia fint, ( querneo judicio millies tenuiora funt no- 
H ftri 
