Continuatio Epiflolarum. 107 
Harum Mufcarum altera, quae mihi huc ufque fupereraf, 
& quae Ova genuerat, & quae 14. Augufti ex vafculo prodi- 
erat in principio Odobris mortua eft: altera vero ad i6 0 do- 
bris adhuc in vivis fuit, 
Ante aliquot annos ad Nob: Veft: litteras quafdam dedi, 
quibus, quaenam eflent rationes, indicabam, unde Urticae 
tantum nobis concirent dolorem , accurem noftram ita extu- 
mefcentem reddant, quod nos urere nominamus. Nempe hae 
iunt. 
Urticae tam in foliis fuisquam caulibus acutis aculeis live Hi- 
rnulis funtinftrudae, qui maxima ex parte admodum duri & 
firmi lunt , cralliffima vero horum aculeorum particula, 
quae folio live cauli affixa eft , admodum mollis et flexibi- 
lis eft , & quando hi aculei five ftimuli utcumque faltem 
in hoc illudve latus inflectuntur, atque hoc modo quoque 
mollis particula aculei inflectitur , tum aculeus nunquam 
" aut raro in cutem noftram trans meare poteft. Hic aculeus jam 
in cutem noftram ingrediens , ac in eadem frangens , necelTum 
eft, mihi imaginor , ut tum extumefeentiam atque dolorem 
excitet. 
Sed cum in horto meo paucos jam primo prodeuntes Afpa- 
ragos defeindendo occupatus cflem , intra digitos manus mete 
perexiguam attingebam urticam , quae mihi ffipra modum do- 
lorem atque extumefeentiam concitabat. Hoc mede novo ad 
urticas mediante Microfeopio examini meo fubjiciendas im- 
pellebat, ac contemplabar, hofceurticamm aculeos non tan- 
tum undique cavitate quadam cfle inftruQros, verum etiam 
tum temporis, cum urticae in floridiffimo forent ftatu, in 
multorum aculeorum extremitatibus hunc humorem protru- 
di, qui tum cum perquam exili globulo in extremo aculei fine 
confidebat. 
Hoc a raevifo, alias formabam cogitationes , mihique imagi- 
nabar ut etfi nos ab iftis aculeis tali tantum modo pungamur, 
■ O a ut 
