( 20 ) 
uitschuiving, die is waargenoraen. Dit geeft aanleiding tot 
de veronderstelling, dat de raassa grond, die in de verzak- 
king deelt, aanvaukelijk längs een vlak van vrij aanmer- 
kelijke helling afschoof, doch zieh in de laatste jaren längs 
een zeer flaauwe helling, zelfs bijiia over een horizontaal 
vlak, bewogen heeft, en dat het niet onwaarschijnlijk is, dat 
die raassa weldra geheel in rust zal worden bevonden. Het 
is duidelijk, dat deze opmerking in eenigzins algemeenen 
zin moet worden opgevat, daar raen hier niet uitsluitend 
te denken heeft aan eenvoudige bewegiug over een hellend 
vlak; want inderdaad is het verschijnsel meer zaraengesteld ; 
de verschillen, die men opmerkl in de beweging van de 
verschillende punten onderling, getuigen daarvan. De raassa, 
die zieh losgemaakt heeft, beweegt zieh dus niet als een 
enkel brok, maar ondergaat zelve nog vormverandering, die 
heenwijst op zettingen of aanvulliug van holten in dieper 
gelegen grondlagen. 
In ons verslag van den 30®^®" December 1857 is met 
uitvoerigheid de aard van het verschijnsel door ons nage- 
gaan, en zijn de gronden aangewezen, waarop onze raeeuing 
berust, dat het verschijnsel te beschouwen is als eene ver- 
zinking, waarbij // noch van de zijde des bergs, noch van 
u de zijde der rivier eenige regtstreeksche werking heeft 
n plaals gehad, en het voorgevallene behoort tot de gevol- 
n gen van misschien zeer diep liggende verzinkingen der 
t! ondergronden tusschen de tee des bergs en de rivier.” 
Ook zijn daarin de vermoedelijke oorzaken van zulke ver- 
ziukingen, en de middelen, die daartegen kunnen worden 
aangewend, nagegaan. Wij zijn toen tot het besluit geljo- 
men, dat men in het gegeven geval zou kunnen volstaan 
met eenvoudige ophoogiug der verzinkende plaatsen, waar- 
door van lieverlede de ontstane holte door den nazakken- 
den grond zou worden aangevuld; en hebben onze raeening 
uitgedrukt, dat er in den gegeven stand van zaken geen 
