( 12 ) 
t! ring van dit geheele riviervak in overweging te ne- 
tf men.” 
Volgens het gevoelen van den Ingenieur van der toorn 
wordt door den sterken strooin de grond längs den voet 
der kade weggevoerd en weder aangevuld door den ach- 
lerliggenden grond; van daar verzakking achter den muur, 
terwijl het rivierbed, dat dien af- en aanvoer ontvangt, na* 
genoeg onveranderd blijft. De waargenoinene vt-.rschijnselen 
zijn hiermede in tegenspraak : bij die ondervinding iminers 
moest 6f de grond onraiddellijk onder den muur, tusschen 
de palen waarop deze steunt, wegvloeijen en door den ach* 
terliggenden worden aangevuld, df die grondverplaatsing 
moest lager dan de ondereiudeu der palen onlstaan. 
In het eerste geval blijveji de palen met hun onder* 
einde in den vasten grond en op dezelfde hoogte en alzoo 
ook de muur, die dan niet moest zakken, maar voorover 
störten, daar de palen, allen zijdelingschen steuii missende, 
den achteraandringenden grond zouden volgeri. Bij den vroe- 
ger bestaan hebbenden en voorover gevallen muur kan zoo 
iets gebeurd zijn, doch niet bij den tegeuwoordigen kaai- 
muur, die nagenoeg loodregt zakt en niet voorover zet. 
In het tweede geval zou de grond tusschen de palen 
stand houden, maar de daaronder gelegen grond zijn weg- 
gevoerd. Het onwaarschijnlijke, dat de stroom den boven- 
grond zou in rust laten en de daaronder gelegene ineer 
vastgedrukte deelen wegvoeren, springt in het oog Daar- 
enboven zou, zoowel in het eerste als in het tweede geval, 
de nazakking van den achtergelegen grond zieh het eerst 
en sterkst onmiddellijk achter den muur hebben moeten 
openbaren ; het omgekeerde heeft plaats gehad: de eerste 
en sterkste verzakking ontstond aan den achterrand der 
afscliuiving, het verst van den muur en in den onmiddel- 
lijk daarachter gelegen grond. 
