( 104 ) 
in den geboorden put vloeide, werd onmiddellijk door den 
bodera geabsorbeerd. 
Tot het midden van September was alles in denzelfden 
toestand gebleven, toen de wanden van den put uitschoten 
en deze geheel gevuld werd. 
Veertien dagen ongeveer nadat de put gevuld was, nam 
men waar, dat op verschillende plaatsen van den bodem 
des trechters zieh dampen ontwikkelden van eenen onaan- 
genamen reuk; de ontwikkeliug dier dampen nam spoedig 
in intensiteit toe. De pannenbakker boorde uu met een. 
staak een gat van ongeveer een palm diameter tot eene 
diepte van eenige palmen, en sedert hebben de dampen dit 
kanaal tot uitweg gekozen. In deze opeuing werden door 
den werkman drie aarden buizen op elkauder geplaatst, uit 
welke nu de damp uitstroomde. Op een afstand van een 
halven meter van dit kanaal ontwikkelde zieh uit den groud 
üok nog damp, doch slechts in geringe maie. De hoeveel- 
heid bruinkool, uit dezen put gehaald, zoude 25 karren be- 
dragen. Nog werd mij medegedeeld, dat de uitstroomende 
damp nu eens dagen achtereen zeer heet was, dan weder 
gedurende een of twee dagen vervaugen werd door een lucht- 
stroom, die koud was öp het gevoel. 
Al wat tot een voorloopig onderzoek en tot het verza- 
melen van het gas noodig was, had ik medegenomen. Ik 
overtuigde mij al zeer spoedig, dat de damp eene ruime 
hoeveelheid zwavelwaterstofgas bevatte en ook koolzuurgas 
daarin werd aangetroffen. Ik beschreef den aanwezenden 
het iiitwendig aanzien van den zwavelkies (pyriet , en vroeg 
‘ of zij bij het putboren ook iets overeenkomstigs hadden 
waargenomen. Ik vernain toen, dat zij, vddr zij de bruin- 
kool bereikten, op eene laag van zoo iets gestooten waren, 
en mij welligt nog een stuk er van zouden kunnen bezorgen. 
Ik vorul de dampbron in volle werking. Ik lict een 
thermometer in de bron neder cu vond eene temperatuur. 
