OPMEEKINGEN 
OVER 
HET ZANDDILUVIUM 
VAN NOORD-DUITSCHLAND, NEDERLAND EN BELGIE. 
DOOR 
\V. r. H. STARIKG. 
Geruimen tijd geleden deelde ik eeiiige waarnemingen, 
over de gronden van Nederland, mede in den Konst- en Let- 
terbode, 1844, II. bldz. 7, en 1845, 1. bldz 83 en 111, 
en beschreef daar eene vorming, die mij toenmaals toe- 
scheen hedendaagsch of alluviaal te zijn, en welke ik on- 
der den naam van Broekgronden of Broeken on- 
derscheidde. Het zijn uilgestrekte zandvlakien, veelal door 
eene digt onder de oppervlakte liggende zandoerbank ge- 
kenmerkt, die ik groolendeels als voormalige meerbodems 
meende te moeten besrhouwen. Later, in 1846, beschreef 
ik, in eene verhandeling over de Aardkunde van Salland, 
bldz. 57, onder dienzelfden naam van Broeken, dezelfde 
gronden, gelijk zij in Overijssel voorkomen, raaar begreep 
toen reeds, dat zij niet tot het hedendaagsche alluvium, 
maar tot het voorwereldlijke diluviuin behoorden. 
In 1852 leerde ik de toenmaals versehenen Geologische 
kaart van Belgie kennen, en zag daaruit, dat dumont, on- 
der den naam van sable campinien, volkomen dezelfde 
gronden als mijnc broekgronden aanduidde en die ook als 
afdeeling van het diluvium beschouwde. D’omalius d’hallov, 
in zijne Geologie pnpulaire de Belgique, vereenigde zieh 
