( 190 ) 
tion concordante, op den crag, en is van dezen alleen on- 
derscheiden door een volkomen gemis aan versteeningen, 
waarvan de crag, gelijk bekend is, eenen greoteu overvloed 
bevat. Bij vormingen, welke zoo weinig verandering in 
de waterpasse ligging ondergaan hebben, als de tertiaire 
gronden om Antwerpen, heeft deze overeenstemmende lig* 
ging der lagen, in zoover, wel te verstaan, die le her- 
kennen zijn, weinig te beduiden, en bewijst eveninin een 
onafgebroken voortgang in ontstaan van het zand en den 
crag, als van den crag en het daaronder liggende bolder- 
berger zand, en weder van het bolderberger zand en den 
hier onder liggenden rupelleem. Bij de jougste ontgraviu- 
gen voor de vestingwerken van Antwerpen zijn toch deze drie 
vormingen voor den dag gekoraen : want tusschen de wording 
van den midden oligoceuischen rupelleem, en het mioceni- 
sche bolderberger zand, is een langdurig tijdperk voorbij 
gegaan, waarin de stemberger gronden, dat zijn de gronden 
van Crefeld en, in Limburg, het zwarte zand van Elsloo, 
bezonken zijn. Tusschen de wording van het bolderberger 
zand en van den crag, althans van de bovenste craglageu, 
raoet de neder-rhijnsche en limburgsche bruinkoolvor- 
ming, met hare witte zanden en zandsteenen, en buiten- 
dien de gronden van de Beneden-Elbe, dat is, ten onzent, 
die van Eibergen, gevormd, en dus eene zeer lange reeks 
van eeuwen verloopen zijn. Het is gevolglijk in T min- 
ste niet onwaarschijnlijk oin aan te nemen, dat er tusschen 
de wording van den crag en het zand, 'dat dezen te Ant- 
werpen bedekt, het geheele, langdurige tijdperk verloopen 
is, waarin het zuiden, oosten en noordoosten hunne grind- 
en kei-raassa’s herwaarts hebben aangevoerd, waarin name- 
lijk het diluvium is gevormd, en dat alzoo dit zand 
werkelijk het sable campinien of het zand diluvium is. 
De heer d’omauüs, zoo hij dau al welligt toegeven kau, 
dat het zauddiluvium van noordoostelijk Belgie en Noord- 
