( 192 ) 
lijk wel iels dergelijks doen vinden. Dit inerkwaardige 
Systeme diestien bedekt de toppen van de tertiaire heuvels 
in bet naidden van ßelgie, en is. voor weinig jaren eerst, 
raet eene volkoinen inet deze overeenstemmende Haging, in 
Engeland ten zuiden van de Theeins aangewezen. Het komt 
mij niet onaannemelijk voor, ora hierbij te denken aan 
zeeduinen uit den pliocenischen tijd, aan het opgewaaide 
zand van de cragvonning. 
Zoolaug er echter geene versteeniugen in het vlaamsche 
zanddiluvium gevonden worden, die duidelijk eenen plio- 
cenischen oorsprong aanloonen, blijft het vermoeden van 
den Heer d’omaliüs eene hvpothese. Daarentegen moet 
men niet vergeten, dat er in "Vlaanderen herhaaldelijk 
Maininouthsbeenderen aangetroffen“ zijn, die het aanwezen 
in deze streken van gronden uit het diluviale tijdperk aan- 
toonen. De wijze waarop die beenderen hier voorkoinen 
bewijst duidelijk, dat deze dieren te dier plaatse geleefd 
hebben, en dat hunne overblijfsels niet eeuweu lang na 
den dood derwaarts vervoerd kunnen zijn; want wäre dit 
niet het geval, dan zou men het voorkoinen in alluviale gron- 
den van verplaatste diluviale beenderen kunnen vermoeden. 
Ik vvil het den Heer d'omälius' wijders gaarue toege- 
ven, dat het bezwaarlijk blijft om zieh een duidelijk be- 
grip te niaken van de groote meren of zoetwaterkommen, 
waarin zieh het zanddiluvium gevormd heeft, in zoo ver 
men dit niet alleen als een afspoelsel aan den voet der 
heuvelen en heuvelruggen van het grinddiluvium beschou- 
wen kan. De oevers dier kommen zijn verdweuen, of door 
dikke lagen van alluvialen oorsprong bedekt geworden. 
Dat er hier echter iets dergelijks bestaan heeft, als thaus 
bij de groote meren van Noordamerika, is hoogstwaarschijn- 
lijk. De piek, die het Huronmeer beslaat, is ruim zoo groot 
als de geheele oppervlakte, die door het zanddiluvium van 
Belgie, Nederland en Hannover wordt iugenomen. 
