( 193 ) 
Even raadselachtig als de yoorinalige grenzen van het 
zanddiluviura, blijven nog steeds die van het löss in Belgie 
en het noordwesten van Erankrijk. Te vergeefs toch zoekt 
men naar de noordelijke oevers van het zoetwatermeer, 
waarin de kleilageu van dit löss bezonken moeten zijn. 
Uit dit alles kan, naar raijn inzien, de slotsom worden 
opgemaakt: dat het zanddiluviuni van Nederland dezelfde 
vorming is £fls het sable cainpinien van dümont in Belgie, 
ook waar dit in Viaanderen op diens kaart is aangewezen ; 
en tevens dezelfde vorming als het Aelieres Flussalluvium 
in Hannover van HüNäus ; 
Dat het zanddiluviuin geene alluviale, maar diluviale 
vorming is, hoewel op de grenzen van beide tijdperken 
ontstaan zijnde en den overgang inakende van het eene tot 
het andere. Het is aldus oyder dan de voormalige oeverban- 
ken der tegenwoordige rivieren, die op vele plaatsen hare 
bedden in het zaiiddiluvium hebben uitgegroefcl ; 
Dat het zanddiluvium grootendeels bezonken schijnt te 
zijn in zoetwatermeren, hoewel meestal de oevers dier me- 
ren niet meer te vinden zijn ; 
Dat, eindelijk, de bestanddeelen van het zanddiluvium 
voornamelijk ontleend zijn aan het grinddiluvium, aan de 
heuvels en heuvelruggen die raet grind en keijeu uit Scan- 
dinavie, en uit de geborgten die Nederland oostwaarts be- 
grenzen, uit de Rhijustreken* en uit de Ardennen, ver- 
vuld zijn. 
