( 208 ) 
geven het middel aan de hand om de potentiaal van een 
of meer geelektriseerde ligchanien ook in uitwendige pun- 
ten te ineten. Indien ^ raen daarbij steeds denzelfden bol 
gebruikt, is de potentiaal regtstreeks evenredig zoowel aan 
de hoeveelheid als aan de digtheid der elektriciteit, die de 
bol door influentie verkregen heeft. 
Het is opmerkelijk, dat deze methode reeds in twee 
bijzondere gevallen is toegepast geworden, zonder dat de 
natuurkundigen, die haar aanwendderi, steeds duidelijk schij- 
nen ingezien te hebben, wat eigenlijk längs dien weg ge- 
meten werd. 
In de eerste plaats moet hiertoe gebragt worden de 
wijze van proefneming, door fauaday bij zijn onderzoek 
omtreut* de voortplanting der inductie (influentie) in kromme 
lijiien gevolgd. Het zal voldoende zijn, hier de eerste zijner 
proeven te vermelden *). Een van boven uitgeholde en 
door wrijving geelektriseerde schellakcylinder werd vertikaal 
opgesteld, daarop een koperen bol gelegd, en de zoogenaamde 
vrije elektriciteit van dezen door aanraking weggenomen. 
Om nu den elektrischen toestand op verschillende plaatsen 
naast en boven den bol te meten, bragt faraday het over- 
dragend bolletje (carrierball) zijner wringingsbalaus op de 
te onderzoeken plaats, raakte het aan, isoleerde het weder 
en onderzocht nu zijne door de influentie verkregene elek- 
triciteit in de wringingsbalans. Earaday zegt, dat hij op 
deze wijze de inductive kracht (inductive force) van het 
schellak meet. Ik treed hier niet in eene beschouwing van 
de gevolgtrekkingen, die hij uit zijne proeven afleidt, maar 
wil alleen opmerken, dat de methode dezelfde is, die hier- 
boven theoretisch is ontwikkeld, en dat hier dus niet eene 
kracht in de mechanische beteekeuis des woords, maar de 
*) Faradat, Experimental Researches, llth Series, § 1218. Pooo. 
Ann., 46, 538, 
