( 217 ) 
op de kaart ook werkelijk meende te kunnen afteekenen. 
Neen ! wel is het waar, dat men eene afzonderlijke Fauna 
van Sumatra en Borneo, met Banca en Billlton zou kun- 
nen aannemen, eene andere van Java met Bali en missohien 
met de verder oostelijk liggende kleinere eilanden, eene van 
Celebes, eene andere van de wäre Molukken, eene vijfde 
van Ternate, Halmaheira, Batjan en Morotai en eindelijk 
eene zesde van Nieuw-Guinea met de Papoua-eilanden ; 
maar men zal zoo vele overgangen vinden van de eene 
dier Faunen in de andere en zoo groote overeenkomst, in 
we^rwil van het verschil, tusschen alle, dat men beter doet 
met al de gelede dieren van onze Oost*Indische kolonien 
te brengen tot eene Fauna. 
Nu rijst natuurlijk de vraag: rust niet op oiis, bij 
het telkens en onophoudelijk aangroeijen van den schat 
van kennis aan diervormen, in die uitgestrekte bezittingen 
voorhanden, rust nie! op ons de verpligting om deze ken- 
nis door uitgave van beschrijvingen ook aan anderen, aan 
alle beschaafde Volkeren mede te deelen of mögen wij ons 
daarop verlaten, dat ondernemende vreemdelingen, zoo als de 
Engelsche reiziger wallace en de Fransche coiisul Comte 
DE CASTELNAU, zulks wel zullen doen en de wetenschap 
daarmede door hen gebaat zal wordfen? Naar mijne meening 
rust op ons wel degelijk de verpligting om zelf te bande- 
len, en vorder! de eer van ons vaderland dat ook in en- 
tomologisch opzigt de voortbrengselen onzer kolonien door 
Nederlanders worden bekend gemaakt. Zoo dachten vroeger 
PIETER GRAMER, CA3PER STOLU, JOHANNES EUSEBIUS VOET 
en in 1835 ook onze eerste koning, aan wiens beschik- 
kingen wij de uitgave te danken hebben der twee be- 
roemde monograpbien van Dr. willem de haan over de 
Papilioniden en de Orlhopiera onzer Oost Indien, te vin- 
den in de vroeger reeds vermelde Verhandelingen. Ofschoon 
nu door het staken van dit werk de gelegenheid tot uit- 
