( 218 ) 
gave van beschrijvingen grootelijks verminderd is, heb ik 
toch getracht doör het uitgeven van afzonderlijke tnono- 
graphien daaraan te gemoet te komen en aan raijne zede- 
lijke verpligting te voldoen. Zoo heb ik mij voorgenomen in 
dit jaar eene raonographie der Nederlandsch Oost-Indische 
Pieriden te bewerken. Men weet dat onder dien naam 
verstaan wordt die familie van dagvlinders, waarvan de 
soorten zes volkomen pooten bezitten, bij wie de achter- 
rand der achtervleugels niet hol uitgesneden is, de klaauwtjes 
der tarsen gekloofd zijn en wier rupsen op den halsring 
geene iutrekbare vleezige uitsteeksels bezitten. 
Vau deze Pieriden nu heb ik bevonden, dat ongeveer 
112 soorten in onze Oost-Indische kolonien voorkomen, 
welke op weinige uitzonderingen na in ’s Rijks Museum 
voorhanden zijn, en dat van die 112 soorten, 25 nog on- 
beschreven, dat is onbekeiid zijn, terwijl van vele soorten 
alleen de mannet j es zijn beschreven, ofschoon het Museum 
nu beide sexen aanwijzen kan. 
Wanneer wij nu deze verhouding van 25 onbeschreve- 
nen op 112 soorten aantreffen bij eene familie van diereh, 
welke op helderen dag zieh bewegen, door grootte en kleur 
de aaiidacht van iedereen tot zieh trekken en behooren tot 
de meest gezöchte voorwerpen in verzamelingen, hoe moet 
dau wel de verhouding van het onbekende tot het bekende 
zijn in familien, die zieh niet zoo als deze door günstige 
omstandigheden aan de aandacht der natuuronderzoekers 
als aanbevelen? En deze vraag brengt mij weder tot het 
onderwerp der in de laatste jaren ontvangen toezendingen 
terug. Indien het mij veroorloofd is mijne meening over 
deze toezendingen in het algemeen uit te drukken en alzoo 
de geschenken eenigermate op dezelfde lijn te scharen als 
de voorwerpen door ’s Eijks aangestelde reizigers verzameld, 
ZOO zoude ik als mijne opinie formuleeren, dat al die ver- 
zaraelingen niet rnet de onpartijdigheid gemaakt zijn, welke 
