( 222 ) 
teu en juist daaroin misschien bijzonder geschikt oui tot 
maatstaf te strekkeii, wanneer men den vooruitgang der en- 
tomologische verzameling gedurende de laatste jaren juist 
wil berekenen. 
In 1837 toonde de derde uitgaaf van den Catalogus 
der verzameling van den Graaf dejean, dat daarin 64 soor- 
ten van Lucaniden aauwezig waren; in 1845 de Catalogus 
der verzameling van den Eeverend f. w. hope, dat hij 165 
soorten bezat; het is echter later gebleken, dat daarvan 
als de andere sexe van reeds opgetelde soorten of enkele 
verscheidenheden 37 moeten afgetrokken worden, ^tgeen al- 
zoo het totaal op 128 reduceert. Nu bezat 'sRijks Mu- 
seum in 1858 siech ts 82 soorten van Lucaniden, terwijl 
het aantal nu juist 140 bedraagt. Deze vermeerdering is 
niet toe te schrijven aan aankoop, maar aan de toezendin- 
gen uit onze kolonien en daaruit voortgevloeiden ruil met 
andere kabinetten. Wanneer men met den Catalogue of 
Lucanoid Coleoptera van den Majoor parey het getal be- 
hende soorten op 332 stelt en daarbij zes rekent, op ’s 
Rijks Museum aanwezig, welke hij in zijn Catalogus niet 
heeft vermeld, zoo körnen wij tot het resultaat dat het Mu- 
seum 41 ten honderd van de bestaande soorten bezit. 
Kenschetsender evenwel is dit. In Augustus 1863 be- 
zocht de Majoor paeey ten behoeve van den zoo even ge- 
noemden Catalogus het Leidsch Museum, vergeleek en on- 
derzocht al de Lucaniden aldaar aanwezig, en sedert dien 
tijd zijn, behalve eene menigte voorwerpen van reeds be- 
hende soorten, aldaar weder zes nieuwe soorten ontvaiigen. 
Eene daarvan is zoo merkwaardig dat ik mij niet weer- 
houden kan om met een enkel woord van ’tgeen haar bij- 
zonder onderscheidt te gewagen. Men weet dat de Luca- 
niden zieh in het mannelijke geslacht onderscheiden door 
verbazend groote, meestal als hertenhoornen getakte boven- 
kaken, van waar de ineest behende inlandsche soort ook 
