( 227 ) 
ten zulk eene verbazende verandering te wecg. Eerst in 
eene onafzienbare watervlakte vervormd, begou zij vervol- 
gens langzamerhaud door aansHbbing weder te verlanden. 
Eerst langzaam, later al sneller en sneller. 
In 1461, dus 40 jaren na de inbraak, sloot het bo- 
vendeel van den Zuid-Hollandschen Waard, bestaande uit 
de landen van Beusden en Altena, zieh door eene afzon- 
derlijke bedijking van het verdronken deel af. 
Het afgezonderde gedeelte was hooger; het bleef dus na 
den vloed niet onder water bedolven, zoo als het overige, 
dat voor verreweg het grootste deel was uitgeveend. 
De geregelde getijen, van beneden af inkomende, bevor- 
derden de landwording van den uitgestrekten boezein, die 
van het noorden naar het zuiden voortging. Er ontston- 
den plaleu en eilanden, door kreken afgescheiden. Zc 
werden onder den naam van killen bekend. 
De Groote Hel of Westkil was de voornaamste; haar 
boveninond was aan de Oude Wiel, waardoor zij het water 
ontving van de Boven-Jilerwede. 
Aan den regteroever ontving zij een gedeelte van het 
water van de Ifeneden-Merwede (ook genaarad het Noor- 
derdiep) door de Hoogkil en Bassekil. 
Aan den linkeroever werd het water weder afgeleid door 
de Bakkerskil, het Steurgat (met de Bruine kil en Bevert), 
het Galeigat, den Braspenning, 't Gat van 't Steenenhuisje, 
’< Gat van den Ilardenhoek en eenige kleinere killen. 
Aan den kop van ’t eiland van Dordrecht had de West- 
kil eene meer zuidelijke rigting. . Zij had daar eene zeer 
groote breedte, en werd in de vorige eeuw nog de Groote 
opening genaamd. 
De kaartjes van 1699, 1730, 1833 en 1856, bij het 
Verslag der Openbare Werken in de jaren 1855 — 1856 
uilgegeven, können die voortgaande verlanding aanschou- 
welijk raaken. 
