( 263 ) 
voordeelen er van tot het vormen van algemeene begrip- 
pen omtrent scheikundige werkingen inziende, het zoowel 
voor anorganische als organische stoffen aanneinen en uit 
de scheikunde zoodoende de kunstmatige indeeling in anor- 
ganische en organische doen vervalleu. 
Maar hoe hoog men de waarde van het beginsel der 
atomiciteit ook möge aanslaan, het is niet vrij te pleiten 
van zekere eenzijdigheid. Het is mijn voornemen hierop 
opmerkzaam te maken en eenige beschouwingen mede te 
deeleu, die, naar ik meen, zonder die wet zelve aan te 
tasten, haar de noodige aanvulling geven. 
Ik begin met in herinnering te breiigen, dat er, in de 
opvatting van het woord atomiciteit, verschil bestaat tns- 
schen verschillende scheikundigen. Kekule *) bijv., die 
de triatomiciteit van de stikstof aanneemt, houdt het er 
voor, dat elke grondstof slechts e^n onveranderlijke atomi- 
citeit bezit en noemt de verbindingen, in welke die grond- 
stof met een geringer aantal atomiciteiten verbonden is, 
onvolledig. Wüetz daarentegen neemt aan, dat elk radi- 
caal een rnaxiinum van atomiciteit bezit, maar dat dit 
maxiinum niet in alle verbindingen aanwezig is, zoodat 
het soms met eene geringere atomiciteit optreedt f). Zooais 
ik later zal mededeelen, vereenig ik mij op bepaalde als- 
dan te ontwikkelen gronden, ipet de zienswijze van würtz. 
Voorloopig merk ik slechts op, dat, als men de atomiciteit 
omschrijft als de verbindingswaarde van een radicaal, uit- 
sedrukt in het aantal atomen eener monatomische stof 
(of stoffen), waarmede het zieh verbindt, men alsdan de 
zienswijze van würtz deelt. Daaruit volgt nainelijk, dat 
eene stof, wanneer zij zieh in meer dan eene verhouding 
•) Lehrbuch der organischen Chemie. 
t) Würtz, Sur quelques points de philosophie chemiqiie. p. 154. 
