{ 264 ) 
met eene andere monatomische verbindt, met verschillende 
atoraiciteit in die verschillende verbindingen optreedt. De 
atomiciteit is dan niet eene onveranderlijk'e, maar eene ver- 
anderlijke grootheid. Men möge die verbindingen, in welke 
de atomiciteit nog geen maximum bereikt heeft, onverza- 
digde uoemen al of niet, zooveel is zeker, dat in die zelfde 
verbindingen het eleraent dat men beschouwt, met geene 
grootere atomiciteit (verbindingswaarde) aanwezig is, zoo- 
lang die verbinding bestaat, en alleen dan eene hoogere 
aanneemt, wanneer het in de gelegenheid gesteld wordt 
meer atomen van het tweede op te ne men. 
Onverschillig of men met kektii.e de atomiciteit om- 
schrijve, als het maximum van het aantal monatomische 
atomen, dat een element opneemt, en dus de atomiciteit 
als onverauderlijk beschouwt, of wel dat men met wüetz 
de atomiciteit aanneme als bepaald door het aantal mona- 
tomische atomen, waarmede het element zieh in eene ge- 
gevene verbinding bevindt en dus die atomiciteit als ver- 
anderlijk beschouwt, — onverschillig, zeg ik, welke van 
beide zienswijzen men aanneemt, de opvatting van het be- 
grip van atomiciteit, in het algemeen, is op zieh zelf on- 
voldoende om van alle scheikundige verschijnselen reken- 
schap te geven. De belangrijkheid van het beginsel in 
zijne verschillende toepassingen is misschien de oorzaak, 
dat men in de eenzijdigheid is vervallen van alleen op 
het aantal monatomische atomen acht te geven, zonder te 
letten op de meerdere of mindere kracht, waarmede deze 
bij verschil van hun aard gebojiden worden. Men heeft 
bij de geheele discussie over atomiciteit te zeer over het 
hoofd gezien, dat de kracht door welke een atoom van 
een element met een of meer atomen verbonden is, ver- 
schillend is naar gelang van den aard der toetredende 
atomen, ook dan wanneer de grootte van de atomiciteit 
dezer laatste dezelfde blijft ; met andere woorden ; het is 
