( 270 ) 
van verschillendeii aard, levert, wat de affiniteit betreft, 
een vrij ingewikkeld problema op, omdat men zonder be- 
wijs niet mag aannemen, dat die monatomische radicalen 
huniie affiniteit slechts jegens bet eerste radciaal zou- 
deu uiten ; het is zelfs waarschijnlijk, dat de onderlinge 
affiniteit dier monatomische radicalen insgelijks in het 
spei is. 
§ 2 VERZADIGDE EN ONVERZADIGDE VEßBINDINGEN. 
Met den naam van onverzadigde verbindingen bestem- 
pelt men gewoonlijk dezulke, die in Staat zijn om nog 
op nieuw atomen van een monatomisch radicaal op te 
nemen (*). Paarbij bemerkt men dan tevens, dat het 
aantal dier op nieuw opgenomeu atomen altijd een even 
getal is, eene waarneraing, waarop ik later terugkom. 
Zoo noemt men -©2H2 en onverzadigde koolwater- 
stoffen, omdat men ze kan doen overgaan in ter- 
wijl deze laatste verzadigd wordt genoemd, omdat men er 
noch waterstof noch eenig ander monatomisch radicaal bij 
kan doen opnemen. Met poljatomische radicalen is het 
anders gelegen ; deze kuunen door zulke verzadigd ge- 
noemde verbindingen vvel worden opgenomen. G2 Hg kan 
worden tot -Gj H^g "Ö" of G2 Hg G of N. De 
verklaring hiervan is hoogst eenvoudig en een uitvloeisel 
van het tegeuwoordig geldende beginsel der atomiciteit. 
Men neemt aan dat het polyatomisch -radicaal door eene 
zijner atoraiciteiten een monatomisch atoom der verzadigde 
*) Het spreekt van zeit dat die laatste naar mate van hun aantai 
door een aequivalent-atoom eener polyatomische stof knnnen worden 
vervangen. 
