( 273 ) 
is het weer geoorloofd, ze als niet verzadigde te be- 
schouwen. 
Meu moet wel tot het besluit körnen, 1°. dat elk en- 
kelvoudig radicaal ten aanzieii van een of ineer monato- 
mische radicalen een maximuTn van atomiciteit bezit, doch 
teveiis dat daarmede^ zijne affiniteit niet altijd geheel be- 
vredigd is, 2°. dat van de oorspronkelijke affiniteiten in 
eene gegevene verbinding uog een gedeelte overig kan 
zijn, niet voldoende om nog twee atomiciteiten te binden, 
maar wel groot genoeg om als aequi valent te gehlen van 
eene hoeveelheid affiniteit, die op soortgelijke wijze in 
eene andere verbinding over is gebleven. 
Neraen wij zulks aan en bsstempelen wij die nog 
overgebleven affiniteit (die voor de opname van twee ato- 
iniciteiten te gering is) inet den naam van compleraent, 
dan, zeegen wij, kunnen zoogenaainde verzadigde verbin - 
dingen zieh nog onderling verbinden, waimeer hare coin- 
plementen len opzigte van elkaar eene zekere waarde 
bezitten. 
Welke die waarden nu zijn, zal natuurlijk afliangen van 
de affiniteiten der oorspronkelijke bestanddeelen ten opzigte 
van elkaar in elke der verbindingen, die nu te zamen een 
geheel gaan vorinen. Voor het oogenblik weet men daar- 
omtrent zoo goed als niets. 
Vatten wij het besprokene kortelijk te zamen, dan be- 
merken wij, (lat het begrip van verzadigde verbinding in 
drieerlei beteekenis kan worden opgevat, namelijk: 
1°. Verzadigd in zoo verre in elke bestaande stof de affi- 
niteiten der bestanddeelen elkaar op wegen en een 
evenwigtstoestand voortbrengen, die naar gelang der 
oinstandigheden of invloeden van buiten, of bestendig 
of onbestendig kan zijn. 
