( 276 ) 
Maar lioe dan te verklären zulke verbindingen als 3AgCl, 
2Ag Br? 
Of 2®. dat die verbindingen daardoor mogelijk zijn, dat 
zij uil twee bestanddeelen beslaan, die elk niet geheel van 
alfiniteit ontbloot zijn, al is het dat ze tot de (volgeus 
de tweede opvatting) verzadigde verbindingen behooren; 
dat de affiniteit tusschen die bestanddeelen eene zoodanige 
is, dat zij niet in den maatstaf der atomiciteit kau worden 
iiitgedrukt, maar dat zij zieh toch volgens bepaalde ver- 
houdingen uit. 
Zoo kau men bijv. aanuemen, dat in PtCl^ de geheele 
afl&niteit van Pt niet door CL is voldaan, doch dat het 
complement te gering is om nog CI 2 of zelfs twee andere 
monatornische radicalen op te nemen, — dat eveneens 
in KCl de affiniteit van het eene radicaal niet door het 
andere bevredigd is en er insgelijks eene compleinentaire 
affiniteit aanwezig is, — en eindelijk dat het complement 
van Pt CI 4 in staat is om tegen tweemaal het complement 
van KCl op te wegen, zoodat 2 KCl, PtCl^ ontstaat. 
Deze beschonwingswijze komt mij natuurlijker en een- 
voudiger voor, dan de hypothese eener tweede soort van 
affiniteit, die sommigen aanuemen, en waarmede men de 
moeijelijkheid tracht te ontduiken, die ten aanzieii van de 
hoogere verbindingen uit de wet van avogeado (Ampere) 
ontstaat, 
Het is juist omdat men niet behoorlijk heeft onder- 
scheiden tusschen grootte der affiniteit en waarde der 
atomiciteit, dat men ten onregte deze wet hierbij in bet 
spei heeft gebragt. Immer« zij heeft alleen op de atomi- 
citeit betrekking, niet op de affiniteit. Als zij vaststelt, 
dat gelijke Volumina van gasvormige stoffen een gelijk 
aantal moleculen bevatten, dan leert zij het moleculair ge- 
wigl keimen en dien ten gevolge het aantal atomen van 
