( 278 ) 
len teweegbrengt. Hij meent zelfs dat bij sotnmige schei- 
kundige werkingeu eene van de beide andere verschil- 
lende kracht (dus eene derde kracht) moet worden aange- 
nomen. Intusschen spreekt hij *) zeer te regt van //cette 
attraction qui u’est peut-etre qu’un degr^ de l’atfinite.” 
Degenen die zulk, een verschil aannemen in den aard 
van de kracht die de atomen, en van de kracht die de 
inoleculen verbindt, hebben echter, voor zoo verre mij be- 
hend, nooit het werkelijke onderscheid daartusschen vast- 
gesteld, of feiten aangehaald, waamit zulks zou blijken. Ze 
hebben wel is waar aangetoond, dat in verreweg de meesle 
gevallen de verbindingskracht, die de inoleculen veree- 
nigt, geringer is, dan die de atomen zamenhoudt, maar 
daaruit volgt volstrekt niet, dat de kracht zelve eene an- 
dere moet zijn, terwijl er buitendien ook voorbeelden be- 
staun van moleculaire verbindingen, die onder zekere om- 
standighedeu, bijv. verhoogde temperatuur, bestendiger zijn 
dan de moleculen der. afzonderlijke bestaiiddeelen, zoo als 
bijv. H3N, HCy. 
Ook indieti men, voor zoo verre dit thans reeds doenlijk 
is, de scheikundige werkingen in verband beschouwt inet 
het beginsel van behoud van arbeidsvermogen, dan moet 
men, dunkt mij, tot het besluit körnen, dat de kracht die 
maakt dat moleculen zieh vereeiiigen van denzelfden aard 
is als de. kracht, die atomen tot moleculen opbouwt. 
Gesteld, het zij bewezen, dat alRniteit eigenlijk niets an- 
ders is als een potentieel arbeidsvermogen, in de stoffen 
aanwezig, het welk na bare onderlinge toenadering tot op 
den onmeetbaren afstand, dien men contact noemt, in een 
actueel arbeidsvermogen overgaat, welk laatste, de schei- 
*) Sur quelques points ecl, p. 80. 
