( 281 ) 
§ 3 . AFFINITEIT ALS AEBEIDSVERMOGEK. 
lu den lateren tijd is men er wij algemeen toe geko- 
ineii oiü zieh de gei’soleerde eleinenten als . moleculeii voor 
te stellen, die in den regel uit twee of meer atomeu be- 
staan, ivelker vereeniging eveuzeer op de affiniteit dier 
atomen onderling berust als (fe vereeniging van twee 
heterogene atomen. 
Van dit beginsel uitgaande inoet men als noodzakelijk 
gevolg aanneinen, dat er bij de vorniing van eene molecule 
van een eleinent sebeikundige arbeid verbruikt wordt en 
omgekeertl dat er bij de ontleding van zulk eene molecule 
door vreemd arbeidsvermogen weer sebeikundige arbeid in 
elk der atomen \^ij wordt. 
De verbruikt werdende sebeikundige arbeid zet zieh in 
anderen arbeid om, even als de bij de sebeiding der ato- 
men vrij wordende arbeid door bet verdwijnen van anderen 
arbeid onfstaat. 
Welke nu die. andere arbeid is, die 6f als product bij de 
vereeniging der atomen 6f als oorzaak bij bunne sebeiding 
optreedt, doet voor bet oogenblik minder ter zake. Waar- 
schijnlijk is bij niet altijd van denzelfden aard en kan dan 
eens deze, dan eens gene zijn, of wel meerderlei tegelijk. 
Ten onregte, of althans zonder bewijs, heeft men wel aan- 
genomen, dat sebeikundige arbeid, die verdwijnt, steeds 
wärmte zou opleveren. 
Waar sebeikundige werkingen tusschen verschillende 
stoffen plaats grijpen, dat is; waar moleculen op hetero- 
gene moleculen \^rkende, nieuwe verbindingen tot stand 
brengen, of waar moleculen, uit heterogene atomen be- 
staande, zieh ontleden en moleculen voortbrengen, welker 
atomen homogeen zijn, behoort men (uit bet bovenstaande 
redenerende) niet eukel acht te geven op den scheikun- 
