( 289 ) 
Indien het waar is, dat de allotropie der elementen 
daarop berust, dat er in een molecule een grooter of klei- 
ner getal atomeii met elkaar vereenigd is (eene onderstel- 
ling vvaartoe de soortelijke wärmte dier allotropische toe- 
standen wel aan leiding geeft), dan moet er in die verschil- 
lende toestanden ook een betrekkelijk grooter of kleiner 
scheikundig arbeids vermögen huisvesten, — grooter wan- 
neer het aantal der de molecule vormende atomen gerin- 
ger, kleiner daarentegen wanneer het grooter is; want voor 
de aaneenvoeging der atomen tot een molecule is een ge- 
deelte van hun arbeidsvermogen uoodig geweest. 
§ 4. VERSPEINGING DER ATOMICITIET. 
ln inijne verhandeliug over de rangschikking en onder- 
linge betrekking der organische radicalen heb ik opmerk- 
zaam gemaakt op de wet der verspringing van de hydri- 
citeit (atomiciteit) dier radicalen. Diezelfde wet vindt men 
ook bij andere radicalen, hetzij enkelvoudige hetzij zamen- 
gestelde, bewaarheid. Steeds neemt men waar, dat zoo 
een radicaal zieh in meer verhoudingen met een ander 
verbindt, de verhooging of verlaging van atomiciteit met 
twee of een veelvoud van twee geschiedt. 
Op een paar uitzonderingen na, die misschien slechts 
uitzonderingen schijnen, omdat ze iiiet behoorlijk zijn ver- 
klaard, leert de ervaring dat het aantal atomiciteiten in 
elke molecule altijd even is. Stikstofoxyde, als zijn mole- 
cule geschreven wordt NO, is zulk eene uitzondering, 
wanneer men, steunende op een aantal andere feiten, aau- 
neemt, dat de stikstof of drie-atomisch of vijf-atomisch is. 
Eveneens de molecule van stikstofperoxyde (onder salpeter- 
zuur) N-Oi en die van chloorperoxyde CIO2. 
Deze weinige daargelaten, gaat de regel door. Als niet 
geisoleerd radicaal, dat is als groep die uit de eene ver- 
