( 290 ) 
binding in de andere kan worden overgebragt, doch die 
‘als rnolecule, als stof op zieh zelve, niet bestaat, kan men 
hebben groepeii van een oneven aaiital atomiciteiteii ; als 
geisoleerde stof, als rnolecule bestaan ze niet, tenzij de alo- 
miciteit een even getal bedraagt. 
Hieruit volgt, dat zoo een eu betzelfde radicaal in ver- 
schillende verbindingen verschillende atoiniciteit vertoont, 
die verspringing vaii atomiciteit noodzakelijk met een even 
getal plaats heeft. Uitzonderingen, die men vroeger meende 
waar te nemen, zijn vervallen door eene meer volledige 
kennis er van. Zoo bijv. nam men als moleculair-formu- 
len der verbindingen van ijzer en chloor aan : TeClj en 
FeClg. Dan zou dus de atomiciteit van het ijzer in de 
eerste gelijk twee en in de tweede gelijk drie zijn, hetgeen 
tegen de wet van de atoraiciteits-verspringing indruischt. 
Maar sedert men vveet dat de moleculair-formule der laatste 
stof niet Fe CI 3 maar Fe^Clg is, vervalt die strijd en de 
aangehaalde verbindingen bevestigen de empirische wet. 
Uit het feit, dat de atomiciteit der radicalen telkens 
met twee verspringt, blijkt, dat een reeds gevormde mole- 
cule zieh nooit enkele monatomische atomen kan toeeigenen 
om daarmede een nieuwe rnolecule te vormen ; wat opge- 
nomen wordt, is j5f een rnolecule van radicalen van oneven 
atomiciteit, df een atoom hetwelk even atomiciteit bezit en 
in vele gevallen als rnolecule kan optreden. 
Een radicaal (onverschillig of het enkelvoudig of zamen- 
gesteld is) dat in sommige verbindingen met de atomici- 
teit edn optreedt, zal dus in andere verbindingen wel met 
de verbindingswaarde 3, of 5 of 7 enz, kunnen voorko- 
men maar nooit met de waarde 2 of eenig ander even ge- 
tal. Stikstof, die bijv. in azonitrobenzoezuur en dergelijke 
verbindingen even als in stikstofoxydule monatomisch voor- 
komt, is meestal drie-atomisch, zooals in H,N, CljN, 
KH 3 N enz. of 00 k misschien vijf-atomisch in H^CIN. 
