50 
kowey stronie licznetni, sczupl^mi, wstawowatemi wyro- 
staini piórkowato nastrzępione, w spoczynku tak do siebie 
tulące się, że wraz z ciałem kształt bulijonowego i w rzędy 
sęczkow^anego kutasa naśladują. Wyrosły przyśrodkowe 
przy nasadzie odnóg długie, ku końcowi coraz krótsze, u 
zamkniętego kutasa, niewidoczne. Otwór gęby na środku 
wklęsło płaskiego spodu ciała między nasadą odnóg, (a) jak 
to przedstawia rycina na T. 3. przy dziele mojem: Treść 
Zoologii. 
Ten w czasie potopu zaginiony rodzay musiał bydź bo- 
gatym w gatunki. Domyślać się tego każą liczne, rozmaicie 
iikształcone, między skamieniałościami znaydowane kawałki 
ogonów czyłi łodyg, i oddzielone od nich już całe, już 
ułomkowe ciała z odnogami. Nikt jednak dotąd nie zajął się 
bliższem jch porównaniem i rozgatunkowaniem. Wszystkie 
dotąd między skamieniałościami odkryte, bez wzgłędu na 
kształt łodygi, opisali Autorowie pod nazwiskiem Encrinus 
liliiformis. Do Gabinetu Warszawskiego udało mi się ze- 
brać, trzy piękne exempłarze, ałe wszystkie trzy bez łodyg, 
które niekiedy, podług świadectwa Petrefaktołogów, do 
trzech łokci długości dochodzą. Lubo w zebranych przeze 
mnie, i do gabinetu wcielonych, dosyć wyraźne są różnice: 
mimo to, z przyczyny zupełnego braku łodyg, nie mogę 
jch rozgatunkować, i jako oddzielne gatunki przedstawić. 
(a) De Lamarck w klassyczueni dziele swojem {„Histoire Naturelle des Ani- 
maax sans tertebres w T. 2. nn str. 432^4^37 ) postawiwszy rodzay Ku- 
tasa (Encrinus) obok rodzaju Baldasznika (Umbellularia)y obadwa do gro- 
mady Zwierzokrzewów policzył. Prawda, że żyj;|tka tych dwóch rodza- 
jów. na piórwszy rzut oka, maję między sobę wiele podobieństwa; ale też 
przy bliższem rozpatrzeniu się znaydujemy w nich tem więcey tak wa- 
żnych, tak widocznych różnic, że jch w jedn^y gromadzie mieścić nic po- 
dobna. Sę one więc ogniwami łęczęcómi gromadę Promienidków z gro- 
madę Zwierzokrzewów^ tak, że pierwszę Kutas kończyć, a drugę Balda- 
sznik zaczynać powinien. 
