( 132 ) 
randvakken, de schoren en de stijien, die echter niet in de 
enkele gegevens van het vraagstuk zijn uitgedrukt. 
Uit de figuur blijkt dat, althans op statische gronden, 
geene uitdrukkingen te vinden zijn voor de spanning in eenig 
deel van den balk, onafhankelijk van die in een ander deel. 
Om het punt A x toch, wei'ken vier krachten in gegeven 
rigting, waarvan men alleen weet, dat zij onderling evenwigt 
maken en dat de spanning in den eindstijl even groot is als 
de reactie van het sten npunt. Men kan dus eene dier krach- 
ten willekeurig aannemen, of eene onderstelling maken waar- 
door eene dier krachten bepaald wordt. 
In de praktijk bedient men zieh ter bepaling van de span- 
ning van de hypothese, dat elk schorenstelsel geheel on- 
afhankelijk van het andere werkt en dat dus de lasten 
G x , (xg , G 5 enz. door de schoren A' 1, 1' 3, 3' 5, enz. ge- 
dragen worden en in het steunpunt eene reactie 
D i = -y {( l ~ 9\) Gi + {l—9z) ^3 + {l— g h ) G- 0 ). . . enz.} 
opwekken waaruit, even alsof de schoor A'2 niet bestond, 
wordt afgeleid : 
a 
Sj sin c<y = — Di 
7 '2 
met behulp waarvan men dan alle overige spanningsgetal- 
len kan bepalen. 
Neemt men de door de lasten G 2 , G^ , enz. in het lin- 
kersteunpunt opgewekte reactie Du , dan is 
Di + Du = B = ZG - Z'ffG. 
Zet men de schoren met den top links voort tot het regter 
steunpunt en noemt men de aldaar opgewekte reactien Cy , 
Cy\ en C, dan zou, wanneer de balk in m vakken ver- 
deeld is 
D\ -f- Ci — G] -f G 2 G$ . G„,-\ 
moeten zijn. 
