( 135 ) 
die daardoor wordt voorgesteld, dan moet, op grond der hy- 
pothese, ■*„ sw a„ positief zijn, omdat anders eene negatieve 
waarde van s door eene positieve zou worden opgevolgd. De 
waarde van .»„j-j kan zoowel positief als negatief zijn. Is zij 
positief, dan is s B +l «« «n+i kleiner of althans niet grooter 
dan sin a n en de grootst mogelijke positieve waarde is dus : 
A 
s n+ i sv, a n+l = — — . (I) 
1 -f“ JL> 
Zij in 
Sn+2 sin a n+ 2 = A x — B l s n+ \ sin a„ j_i 
A 1 de kleinste negatieve der door die uitdrukking voorge- 
stelde waarden. Hierin moet 2 sin u nJ _ 2 negatief zijn, want 
voor sin a„+\ positief, zijn beide termen van bet tweede 
lid negatief en is Sn+i sin a n +\ negatief, dan mag op grond 
der hypothese s*+2 sin a „+2 niet positief wezen; daar overi- 
gens de grootste negatieve waarde van s„+l sin a n ±\ die van 
i, l+ o sin «„_2 niet overtreffen mag, is de grenswaarde 
^1 
j„ + l nn « n+ i = 
• (II) 
De uit (I) en (ü) afgeleide waarden van s sin u zijn beur- 
telings te groot en te klein, doch daar de waarde van 
sin uit (I) te groot, en die uit (n) te klein is, is 
00k de voor eene bepaalde schoor, uit de eene formule af- 
geleide waarde te groot, en die uit de andere te klein, en 
door nu alleen de grootere waarden van beide reeksen in 
aanmerking te nemen, verkrijgt men de zekerheid, dat de 
werkelijke spanningen de berekende niet overtreffen. 
Is de waarde van s„ + i sin a«_^i bepaald, dan vindt men de 
spanningen in de overige schoren uit de formule 
8 n swa n =z 
K — 1 
/ M n M n —\ , 1 
• -w 
terwijl 
