( 213 ) 
A = 425 ; het mechanisch aequi valent zou dus uit deze 
proeven kleiner gevonden zijn dan 425. 
Bij de proeven waarbij de metalen werden samengedrukt — 
soms door eene hydraulische pers — vielen de berekende 
waarden soms te groot, soms te klein uit, maar vrij aanzien- 
lijke verschillen waren nog voorhanden * * * §) ). 
Verdet ziet den grond der afwijkingen in de onnauw- 
keurige waarde van den uitzettingscoeflieient, die afhankelijk 
kan zijn van de spanning. 
In 1865 heeft Edlend over hetzelfde onderwerp proeven 
genomen f) ; verscliillende metaaldraden werden gespannen 
en ontspannen ; een therruoelement, uit 2 metalen bestaande, 
diende voor de bepaling der temperatuursveranderingen, waar- 
toe de draden tusschen de beide metalen geklemd werden. 
Edlend vond, bij 6 verscliillende metalen, dat de relatieve 
waarden der temperatuursveranderingen zieh wel door de 
form ule van Thomson lieten voorstellen, maar dat dit met 
de absolute waarden niet het geval was. Uit de waargeno- 
men temperatuursverandering bij staaldraad werd gevonden 
A — 682.7 . 
Deze uitkomst wil Edlend door inwendigen arbeid verklären. 
Rühlmann komt hiertegen op §) ; trouwens, inwendige ar- 
beid kan de goede verklaring niet zijn. daar Thomson zijne 
formule uit een kringproces afgeleid heeft, waar men onaf- 
hankelijk is van inwendigen arbeid. Yerder gaat Rühlmann 
na den invloed van eene onjuiste waarde van den uitzettings- 
coefficient ; nu hebben echter proeven van Dahlander, **) 
bewezen dat bij metalen u toeneemt bij vermeerdering der 
spanning ; eene grootere waarde van « zou A nog grooter 
maken. Eindelijk geeft Rühlmann de redenen op waarom het 
*) Vergelijk o. a. Rühlmann, Handbuch der mech. Wärmetheorie I. 
pg. 521. 
+) Pogg. Ann. Bd. 126, pg. 539. 
§) 1. c. pg. 529. 
**) Pogg. Ann. Bd. 145, pg. 147. 
