( 216 ) 
van den magneet opgewekt *) ; bepaalt men dus a en b, als 
de weerstand — r is, en daarna, door bijvoeging van 1 S., bij 
een weerstand = r -f- 1, dan is, door in beide gevallen 
bovenstaande uitdrukking te berekenen, de verbouding der 
weerstanden, en dus r, in SiEMENS-eenheden bekend. Wilde 
men echter a en b met eene nauwkeurigkeid van minder 
dan ^ pCt. kennen, zoo moest de objectieve aflezing, die 
gewoonlijk bij Thomson’s galvanometer gebruikt wordt, door 
eene subjectieve vervangen worden ; zonder bet holle spiegeltje 
door een vlak te vervangen, kon men dit bereiken door een 
kleinen kijker (11 c.M. lang) te gebruiken, bestaande uit 
objectief (/ = 12,3 c.M., opening 4,5 c.M.) en oculair 
(/ = 25,8 c.M.), tusschen welke een cocondraad gespannen 
was; het kykertje werd iets verder van den galvanometer 
geplaatst dan eene in m.M. verdeelde glazen schaal, wier 
beeid men scherp kon waarnemen, zoodat de aflezing tot op 
1 /i 0 m.M. volkomen zeker was. 
Ter bepaling van E (zie fig. 3) werd het dünne draadje 
op den hoofddraad gesoldeerd, en vooreerst deze zoowel als 
de overige contactplaatsen : hoofddraad en dun draadje, met 
de geleiddraden naar den galvanometer, door ze in een 
groot glas water van de kamertemperatuur te plaatsen, op 
dezelfde temperatuur (t) gehouden ; de weerstand (R) van 
den keten werd bepaald; daarna werd de contactplaats: 
hoofddraad — dun draadje, door smeltend ijs omgeven ; ten 
einde de afwijkingen binnen de grenzen der schaal te houden, 
werd een bepaald aantal (S) S-eenheden ingevoegd. 
Is de afwijking in dit geval u, zoo is 
E _ u (S + R) 
T 
Deze bepaling van E levert dus geen bezwaar op ; anders 
is het met de eerst besproken grootheid : de afwijking p. 
Uit den eersten uitslag kan men n.l. wel met het logarith- 
’) Zie Weber: Maassbestimmungeu ook Wiedemann II, 1, pag. 250. 
