( 220 ) 
— X \ = j 0*3 ~ + («~ hT ' — e~ h T s 
2 nli 
m 
Zijn dus h, C , m, n, en T bekend, zoo kan men bereke- 
nen hoeveel bij x 2 — x l en x§ — x x gevoegd moet worden 
om X 2 — Xl en X 3 — X x te verkrijgen. Uit deze kan men 
berekenen hoe ver de even wichtsstand (X) van x l verwijderd 
is op het oogenblik van den eersten uitslag. Deze even- 
wicktsstand moet dan nog twee verbeteringen ondergaan: 
1° Yoor de afkoeling (-f of — ) gedurende 2\. 
2° Wegens den tijd t' dat het spannen en ontspannen 
duurt. 
1s de evenwichtsstand op elk oogenblik x e dan is bij ge- 
lijkmatige snelheid van uitrekking ( + of — ) en bij afkoe- 
ling (-f- of — ) volgens geometrische wet: 
d x e 
— s — h x e 
dt 
P 
waarin s = - , daar p de afwijking voorstelde ; integreerende : 
ht' 
P 
voor t = 0 is x a =■ 0 dus const — — , zoodat 
ht' 
x e na t' sec =~, (1 — e~ ht ') 
en 
ht 
of 
— £■ . (i _ g- h t'\ e -h(t- 1') 
7 , ■*' ' ' 
ht' 
dus bij het eerste omkeeren van den magneet 
