( 235 ; 
de maximumtemperatuur aannam, hetgeen correctie-termen 
onnoodig maakte. *) 
De calorimeter van uiterst dun koperblik was op 3 kur- 
ken wiggen binnen een wijder bakje geplaatst ; de roertoe- 
stel was een stuk kopergaas aan 2 dünne koperdraden be- 
vestigd. 
Ten einde vrij te zijn van de nadeelen, aan het gebruik 
van een thermometer bij calorimetrische proeven verbonden 
(warmteeapaciteit, traagbeid van aanwijzing, bet bezwaar eene 
goede plaats te geven in den calorimeter), werd van eene 
thermonaald gebruik gemaakt, uit een dun nieuwzilver- en 
platina-draadje gevormd, wier soldeerplaats vlak onder den 
roerder geplaatst werd en met dezen op en neer ging. De 
beide andere uiteinden der draadjes waren aan de geleid- 
draden naar den galvanometer van Thomson gesoldeerd en 
deze soldeerplaatsen bevonden zieh in een groot glas met 
water, dat voortdurend rondgeroerd werd. De galvanometer 
werd zoo gesteld dat de slingertijd ongeveer 2 seconden be- 
droeg; toch gaf eene temperatuursverandering van 1° C. 
bij de soldeerplaats nieuwzilver — platina, eene afwijking van 
ongeveer 14 scbaaldeelen, zoodat graad af te lezen was. 
Om dit aantal juist te bepalen werd, direkt na de calori- 
metrische proef, de soldeerplaats in smeltend ijs geplaatst; 
de afwijkingen vielen nog binnen de sebaal, zoodat men den 
weerstand niet beboefde te kennen. 
Uit afzonderlijke proeven bleek dat de tbermoelectromo- 
torisebe kracht niet gebeel evenredig was met bet tempe- 
ratuursverschil, maar een weinig sterker toenam dan bet 
temperatuursverscbil. Dit is in rekening gebracht. 
Als verwarmingstoestel der stukjes draad werd dezelfde 
toestel gebruikt als bij de bepalingen der uitzettingscoeflfi- 
cienten ; een zeer dun reageerbuisje werd in de binnenste 
buis gestoken en, nadat de stoom minstens 20 minuten ge- 
circuleerd bad, werden de stukjes in den calorimeter gewor- 
pen, terwijl de stoom steeds bleef doorstroomen. 
') c. f. Mülles-P fauxdler, II, 2, pg. 297, 
