( 276 ) 
enkele andere polderbesturen nagevolgd. Dit onderzoek 
moest zieh natuurlijk bepalen tot de oppervlakte van den 
bodem en tot het vernemen van de mondelinge mededee- 
lingen, die men van de bevinding des duikers verkreeg. 
Het boofddoel daarbij was na te gaan of de bodem nog 
bekleed was met het rijsliout en den steen, die er in vroegere 
jaren op gebragt waren, en of men dus den bodem als nog 
genoegzaam beschermd tegen wegsekuring mögt beschouwen. 
Voor bet leeren kennen van den aard, bet wezen en de 
nadering van eene oeverafscliuiving zijn van de drie middelen 
ongetwijfeld met zorg uitgevoerde peilingen der diepte, ver- 
geleken met de nitkomst van de grondboringen, de meest 
geschikte. 
Voor eene zoodanige vergelijking beb ik de aan bet einde 
dezer verbandeling geplaatste tabel (Bijlage H) zamengesteld 
uit de opgaven van Dr. Seelheim en bekende diepten, en beb ik 
daaraan toegevoegd betgeen omtrent belangrijkheid van oever- 
afschuivingen in de nabijheid der boringen mij bekend was. 
Eene inzage van die tabel, van bijlage I en van de pro- 
fillen in de Verbandeling van Dr. Seelheim kan, naar het 
mij voorkomt, reeds tot enkele gevolgtrekkingen leiden, die 
door voortgezette verzameling van waarnemingen later meer 
uitgebreid moeten worden. 
In de eerste plaats blijkt dat c/roote diepte der geul in 
de nabijbeid van den oever wel een belangrijke faktor is 
in den toestand, die eene oeverafsekuiving veroorzaakt, maar 
niet een onmisbare en ook niet de eenige faktor. 
Al dadelijk moet ik doen opmerken dat de uitdrukking 
»groote diepte” in betrekkelijken zin moet worden verstaan, 
omdat in vergelijking met die, welke in de stroomen en 
vaarwaters elders in Nederland voorkomen, de diepten, waar- 
van hier sprake is, alle groot mögen genoemd worden. 
Dat ook bij diepten, die in Zeeland niet tot de aanzien- 
lijke bebooren, afscliuiving van den oever kan plaats vin- 
den, blijkt o. a. bij de oevers voor den Elisabeth polder en 
den Nieuwen Neuzen pplder aan den Brakman, voor den 
