( 289 ) 
de oxydatie-warmte van arsenigzuur in waterige oplossing 
door ioodzuur, alzoo de constante van: 2 I0 3 HAq, 3 As 2 0 3 Aq, 
zijn er dus nog zeven constanten noodig ter bepaling van 
de waarde van As 2 0 3 Aq, 00, gelijk blijkt uit de vergelij- 
king (III). 
Het medegedeelde möge voldoende wezen om te doen uit- 
komen — en dit was bet doel dezer tbermo-chemisclie 
ontwikkeling, tot nog toe niet verricht, — dat de constante 
der uitdrukking As 2 0 3 Aq, 00 vatbaar is bepaald te wor- 
den, zonder toevlucht te nemen tot deze of gene veronder- 
stelling, die aan gemelde getalswaarden meer een theoreti- 
sche beteekenis zou geven. 
Volledigheidshalve moet er op gewezen worden, dat men 
ioodzuur verschillende structuurf'ormules kan toekennen, en 
wel die van: 
0 
II 
0 = 1 = 0 0 = 1 = 0 I — 0 — 0 — 0 — H, enz., 
I I 
0 — H H 
en ieder der drie atomen zuurstof niet een zelfde hoeveellieid 
cal. zullen geven bij oxydatie (zie vergelijking 1 en 3). 
Evenwel stellen de atomen zuurstof, die oxydeerend optreden 
in vergelijking 1 en 3 (tweede lid) voor: vrije atomen zuur- 
stof, die dus onafhankelijk moeten zijn met betrekking tot de 
verbindingswarmte van ieder dezer atomen zuurstof, afgestaan 
door ioodzuur; en wij meenen, dat de gegeven vergelijkingen 
inderdaad mögen beschouwd worden juist te zijn. 
Tweede reeks van bepalingen der constante van As 2 0 3 Aq, 2 000. 
Methode. De wijzigingen, die werden aangebracht in de 
methode, zijn de volgende: 
1. De glazen buizen, die de ozonhoudende zuurstof 
leidden naar de calorimetrische kolf, waren niet verbonden 
met zegellak naar de wijze van Beuthelot, maar hare uit- 
einden, voor zooverre noodig, in elkander geslepen. 
2. De calorimetrische kolf bezat een veel kleiner ge- 
wicht, noodwendig met het doel de waterwaarde van het 
glas te verminderen. 
