( 303 ) 
welke Graham bij zijne oudere diffusieproeven in 1851 heeft 
aangewend, met de wijziging die Simmler en Wildt in 1857 
hebben voorgesteld. Cylinderglazen van 9,5 c.M. lioogte 
en 1 ,8 c.M. wijdte werden tot 2 / 3 met de oplossing der stof 
(van bekende sterkte) gevuld, in een mimen bak gesteld op 
een grooten afstand van den bodem, en vervolgens (met de 
bekende voorzorgen om alle menging te voorkomen) met 
water aangevuld. In liet vat werd daarna voorzichtig zoo- 
veel water van dezelfde temperatuur gebracht, totdat de 
cylinder 1 'a c -^- 011 der den waterspiegel stond. Het vat Avas 
met een warmte-isolator omgeven. De temperatuur van den 
kelder, waarin de proefnemingen gescliiedden, wisselde zeer 
weinig af. 
Na eenige dagen werd de cylinder met eene glazen plaat 
gesloten en uit het vat geliebt. Uit de analyse van den 
inhoud werd bepaald hoeveel van de stof door diffusie Avas 
verwijderd geAvorden. De schrijver berekent daaruit op juiste 
wijze de waarde van de diffusieconstante naar de wet van 
Fick (1855), met behulp der formulen van Simmler en Wildt 
(1857), waarbij het geval wordt verondersteld, dat de diffusie 
plaats heeft in water, welks sterkte = 0 is, of althans = 0 
kan gesteld worden, omdat de watermassa om den cylinder 
zeer groot is in vergelijking tot de hoeveellieid stofs die er 
tijdens de diffusieproef intreedt. 
Aangezien de schrijver de methoden en de uitkomsten 
zijner voorgangfers niet beredeneert of met de zijne verge- 
lijkt (enkele proefnemingen van Graham uitgezonderd) en 
evenmin een overzicht geeft van de tot nog toe bepaalde 
diffusieconstanten, zoo achten Avij het wenschelijk eene körte 
beschouwing daaromtrent aan onze beoordeeling van den 
arbeid des Heeren Scheefer te doen voorafgaan. 
Het getal der stoffen, van welke diffusieconstanten be- 
paald zijn, is nog zeer beperkt. Uit de reeks diffusieproe- 
ven van Graham van 1851 kunnen geene diffusieconstanten 
berekend worden, zooals reeds Simmler en Wildt in 1857 
terecht hebben opgemerkt. Uit de nieuwere reeks van 1862 , 
bij welke Graham eene andere methode heeft aangewend, 
zijn de diffusieconstanten door Stephan voör twee jaren 
